ഗുഹാ പര്യവേക്ഷണത്തോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഭ്രാന്ത് തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചുകാലമായി. എനിക്കും എന്റെ ഉറ്റസുഹൃത്ത് ബ്രാഡിനും ഇതൊരു സാധാരണ വിനോദമല്ല; അജ്ഞാതമായ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോഴുള്ള ആ ത്രില്ല് മറ്റൊന്നിലും കിട്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളായി ഞങ്ങൾ ഒരേ ഗുഹയിലേക്ക് തന്നെയാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും പോകുന്നത്. ഞങ്ങൾ അതിനെ "ഫ്രീമാൻസ് കേവ്" എന്നാണ് വിളിക്കാറുള്ളത് (സുരക്ഷ മുൻനിർത്തി ഇന്റർനെറ്റിൽ ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ പേരും വഴിയും ഞാൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല).
ഒരു സാധാരണ പര്യവേക്ഷകനെ സംബന്ധിച്ച് ആ ഗുഹയിൽ ഇനി പുതിയതായി ഒന്നും കാണാനില്ല. ഞങ്ങൾ അതിന്റെ സകല മുക്കിലും മൂലയിലും കയറിയിറങ്ങി കഴിഞ്ഞതാണ്. എങ്കിലും ഈ ചൊവ്വാഴ്ച ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, വെറുതെ സമയം കളയാൻ വേണ്ടി ഞങ്ങൾ വീണ്ടും അങ്ങോട്ടേക്ക് തിരിച്ചു. ബാഗിൽ കുറച്ച് കയറും ടോർച്ചുകളും വെള്ളവും കരുതിയിരുന്നു.
ഗുഹയുടെ പ്രധാന പ്രവേശന കവാടം കടന്ന്, തണുത്തുറഞ്ഞ പാറക്കെട്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ ഞങ്ങൾ സാവധാനം അടിത്തട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി. വർഷങ്ങളായി ആളുകൾ നടന്നുറച്ച വഴി. ഗുഹയുടെ ഏറ്റവും താഴത്തെ വലിയ ഹാളിലേക്ക് (Main Chamber) എത്തിയപ്പോൾ സമയം വൈകിട്ട് നാല് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സാധാരണയായി ഇവിടെ വന്നാൽ കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിച്ച്, വെള്ളവും കുടിച്ച് ഞങ്ങൾ തിരികെ നടക്കാറാണ് പതിവ്.
പക്ഷേ, അന്ന് എന്തോ ഒരു തോന്നലിൽ ഞാൻ ആ വലിയ ഹാളിന്റെ ഏറ്റവും അറ്റത്തുള്ള പാറക്കെട്ടുകൾക്കിടയിലേക്ക് വെളിച്ചം പായിച്ചു നോക്കി. വലിയൊരു കരിമ്പാറയുടെ താഴ്ഭാഗത്ത്, കഷ്ടിച്ച് നിലത്തുനിന്ന് ഏതാനും ഇഞ്ചുകൾ മാത്രം ഉയരത്തിൽ, ഒരു വിള്ളൽ എന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.
മുമ്പ് പലതവണ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ആ വിള്ളൽ ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. കാരണം, ഗുഹയുടെ ആ ഭാഗം എപ്പോഴും പാറക്കഷ്ണങ്ങൾ വീണ് ഏതാണ്ട് അടഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു.
ഞാൻ നിലത്ത് കുനിഞ്ഞിരുന്ന് എന്റെ ഹെഡ്‌ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചം ആ വിള്ളലിന് നേരെ അടിച്ചു.
വളരെ ഇടുങ്ങിയ ഒരു ദ്വാരം. ഒരു മനുഷ്യന്റെ തലപോലും നേരെ കടക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ചെറുത്. കഷ്ടിച്ച് ഒരു മുഷ്ടി മാത്രം കടന്നുപോകുന്ന വലിപ്പം. ആദ്യ നോട്ടത്തിൽ പാറകൾക്കിടയിലെ വെറുമൊരു സാധാരണ വിടവ് മാത്രമായി ആർക്കും തോന്നും. എന്നാൽ, അങ്ങോട്ട് മുഖം അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയ എന്നെ ഞെട്ടിച്ചത് മറ്റൊന്നാണ്.
ആ ചെറിയ വിടവിൽ നിന്ന് നല്ല ശക്തിയിൽ തണുത്ത കാറ്റ് പുറത്തേക്ക് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പുതുള്ളികളെ തഴുകി ആ കാറ്റ് പുറത്തേക്ക് ചീറ്റിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ബ്രാഡിനെ വിളിച്ചു.
അവൻ അരികിലേക്ക് വന്ന് ആ വിള്ളലിലേക്ക് കൈവെച്ചു നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിലും അതേ അമ്പരപ്പ് ഞാൻ കണ്ടു.
ഗുഹകളെക്കുറിച്ച് അത്യാവശ്യം അറിവുള്ള ആർക്കും മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു ലളിതമായ ശാസ്ത്രമുണ്ട്: ഒരു ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ ചെറിയൊരു വിള്ളലിൽ നിന്ന് ശക്തമായി കാറ്റ് പുറത്തേക്ക് അടിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ആ പാറകൾക്കപ്പുറം വലിപ്പമേറിയ മറ്റൊരു രഹസ്യ അറയോ, വലിയൊരു ഗുഹാ ശൃംഖലയോ ഉണ്ടായിരിക്കണം. അകത്ത് വിശാലമായ സ്ഥലം ഇല്ലാതെ ഇത്തരമൊരു വായുസഞ്ചാരം അസാധ്യമാണ്.
വർഷങ്ങളായി നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ കയറിയിറങ്ങിയ ഈ ഗുഹയുടെ അടിത്തട്ടിൽ, മനുഷ്യസ്പർശമേൽക്കാത്ത മറ്റൊരു ലോകം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടാകുമോ?
ആ ചിന്ത ഞങ്ങളുടെ തലച്ചോറിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയ നിമിഷം, കൗതുകം ഒരു ഭ്രാന്തൻ വാശിയായി മാറി.
ഞാൻ ആ വിള്ളലിന് ഒരു പേരിട്ടു— 'ഫ്ലോയ്ഡ്സ് ടോംബ്' (Floyd's Tomb). പണ്ട് ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങി മരിച്ച പ്രശസ്ത കേവർ ഫ്ലോയ്ഡ് കോളിൻസിനോടുള്ള ആദരസൂചകമായിട്ടായിരുന്നു അത്.
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയൊരു സ്ക്രൂഡ്രൈവർ വെച്ച് ആ ദ്വാരത്തിന്റെ അരികിലുള്ള കല്ലുകൾ ചുരണ്ടി മാറ്റാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിച്ചുനോക്കി. പക്ഷേ, കട്ടിയുള്ള ചുണ്ണാമ്പുകല്ല് ഒരിഞ്ചുപോലും അടർന്നുമാറിയില്ല. ശരീരം നുഴഞ്ഞു കയറാൻ പാകത്തിൽ ഈ പാറ തുരക്കണമെങ്കിൽ വലിയ സന്നാഹങ്ങൾ തന്നെ വേണം.
സമയം സന്ധ്യയോടടുത്തിരുന്നു. കൂടുതൽ ഉപകരണങ്ങളില്ലാതെ അവിടെ നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ, മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ഞങ്ങൾ അന്ന് ഗുഹയ്ക്ക് പുറത്തിറങ്ങി.
പക്ഷേ കാറിലിരുന്ന് തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരക്ഷരം പോലും സംസാരിച്ചില്ല. ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് ആ തണുത്ത വിള്ളലിൽ തന്നെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആ പാറയ്ക്കപ്പുറം എന്താണ്? നൂറ്റാണ്ടുകളായി അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ അന്ധകാരത്തിൽ എന്തായിരിക്കും ഞങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നത്?
തീരുമാനം ഉറപ്പിച്ചു: ആവശ്യമായ ഉപകരണങ്ങളുമായി അടുത്ത ശനിയാഴ്ച ഞങ്ങൾ വീണ്ടും അങ്ങോട്ട് പോകും. എത്ര കല്ല് പൊട്ടിക്കേണ്ടി വന്നാലും, ആ ഇരുട്ടിന്റെ അപ്പുറത്ത് എന്താണെന്ന് ഞങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കും.
ആഴ്ച മുഴുവൻ കാത്തിരുന്ന ശേഷം ശനിയാഴ്ച രാവിലെ തന്നെ ഞാനും ബ്രാഡും ഗുഹയിലേക്ക് തിരിച്ചു. പ്ലാൻ വളരെ ലളിതമായിരുന്നു—പാറ പൊട്ടിച്ച് ആ ഇടുങ്ങിയ ദ്വാരം മനുഷ്യന് കടന്നുപോകാൻ പാകത്തിൽ വലുതാക്കുക. ഇതിനായി ഒരു വലിയ സ്ലെഡ്ജ് ഹാമർ (ഇരുമ്പ് ചുറ്റിക), കരിങ്കല്ല് പൊട്ടിക്കുന്ന കുറച്ച് ഉറപ്പുള്ള ഉളികൾ, സുരക്ഷാ കണ്ണടകൾ, കയ്യുറകൾ, പൊടി ശ്വസിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ഡസ്റ്റ് മാസ്കുകൾ എന്നിവയെല്ലാം കാറിന്റെ ഡിക്കിയിൽ നിറച്ചിരുന്നു.
ഗുഹാമുഖത്ത് എത്തുമ്പോൾ തണുപ്പുള്ള സുഖകരമായ കാറ്റുണ്ടായിരുന്നു. ഗിയറുകൾ എല്ലാം രണ്ട് വലിയ ബാക്ക്പാക്കുകളിലാക്കി ചുമലിലേറ്റി ഞങ്ങൾ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. ആ ഭാരമുള്ള ചുറ്റികയും ചുമന്ന് ഗുഹയുടെ താഴത്തെ തട്ടിലേക്ക് എത്തുക എന്നത് തന്നെ വല്ലാത്തൊരു അദ്ധ്വാനമായിരുന്നു.
ഒടുവിൽ ആ വലിയ ഹാളിൽ, 'ഫ്ലോയ്ഡ്സ് ടോംബ്' എന്ന ആ വിള്ളലിന് മുന്നിൽ ഞങ്ങൾ ഉപകരണങ്ങൾ നിലത്തു വെച്ചു.
വിള്ളലിലേക്ക് വീണ്ടും കൈവെച്ചു നോക്കി. അതെ, ആ തണുത്ത കാറ്റ് ഇപ്പോഴും അതേ ശക്തിയോടെ പുറത്തേക്ക് വീശുന്നുണ്ട്. അതൊരു വലിയ ആശ്വാസവും ഒപ്പം ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ആവേശവും തന്നു. ഉള്ളിൽ മറ്റൊരു വലിയ ഗുഹയുണ്ടെന്ന കാര്യം ഉറപ്പാണ്.
ഞാൻ മാസ്കും കണ്ണടയും ധരിച്ച് ഉളി വിള്ളലിന്റെ ഏറ്റവും ബലഹീനമെന്ന് തോന്നിയ ഭാഗത്ത് വെച്ചു. ബ്രാഡ് ആ വലിയ ചുറ്റിക ആഞ്ഞ് വീശി.
ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുമ്പ് പാറയിൽ ആഞ്ഞടിക്കുന്ന ശബ്ദം ഭിത്തികളിൽ മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടു. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെയല്ല കാര്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചത്. ആ ചുണ്ണാമ്പുകല്ല് (limestone) ഞങ്ങൾ കരുതിയതിനേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് കട്ടിയുള്ളതായിരുന്നു. ഓരോ അടിയ്ക്കും പാറയ്ക്ക് കാര്യമായ ഇളക്കമൊന്നും പറ്റിയില്ല. ചെറിയൊരു തീപ്പൊരിയും കല്ലിന്റെ നുറുങ്ങുകളും മാത്രമാണ് തെറിച്ചു വീണത്.
ഒരു അരമണിക്കൂർ മാറിമാറി ആഞ്ഞുവെട്ടിയിട്ടും ഒരു ചെറിയ കഷ്ണം പാറ പോലും അടർന്നുമാറിയില്ല. കയ്യിലെ മസിലുകൾ വലിഞ്ഞുമുറുകി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുന്ന ചുണ്ണാമ്പുകല്ലിന്റെ നേർത്ത പൊടി മാസ്ക് തുളച്ചെത്തി. തൊണ്ടയിൽ വല്ലാത്തൊരു വരൾച്ച.
ഞങ്ങൾ തന്ത്രം മാറ്റി. ആ ദ്വാരത്തിന്റെ താഴത്തെ തട്ടിലുള്ള പ്രതലം തകർക്കുന്നതിന് പകരം, മുകളിലെ മേൽക്കൂര പോലെയുള്ള ഭാഗം പൊട്ടിക്കാൻ നോക്കി. ഭാഗ്യത്തിന് ആ ഭാഗത്തെ പാറയ്ക്ക് ചെറിയൊരു മൃദുത്വമുണ്ടായിരുന്നു.
മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട നിർത്താതെയുള്ള അടി. വിയർപ്പിൽ ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ വായു പൊടിപടലങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു, ഹെഡ്‌ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചം പോലും ആ പൊടിയിൽ തട്ടി മങ്ങിപ്പോയി.
ഇടവേളകളിൽ ഞങ്ങൾ നിലത്തു കിടന്ന് ആ വിള്ളലിലൂടെ വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റ് ശ്വസിച്ചു. ആ കാറ്റ് മാത്രമായിരുന്നു അവിടുത്തെ ഏക ആശ്വാസം.
ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് മണിയോടെ, തുടർച്ചയായ ഒരു ആഞ്ഞടിയിൽ വിള്ളലിന്റെ മുകൾഭാഗത്തുനിന്നും ഒരു വലിയ കല്ല് 'ഠോ' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ അടർന്നു താഴെ വീണു. ഞങ്ങളുടെ ആഹ്ലാദം ഗുഹ മുഴങ്ങും വിധം പുറത്തുവന്നു.
ഉടൻ തന്നെ ഞാൻ ടോർച്ച് എടുത്ത് പരിശോധിച്ചു. ആ വിള്ളലിന്റെ വലിപ്പം ഇപ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി കൂടിയിട്ടുണ്ട്. നേരത്തെ തല പോലും കടക്കാതിരുന്നിടത്ത്, ഇപ്പോൾ ഒരാൾക്ക് കഷ്ടിച്ച് തല ചെരിച്ച് അകത്തേക്ക് ഇടാം.
ഞാൻ ഹെൽമെറ്റ് അഴിച്ച്, തല ചെരിച്ച് ആ ഇരുണ്ട ദ്വാരത്തിലേക്ക് ഒന്ന് നുഴഞ്ഞുകയറ്റി നോക്കി.
ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിലെ തണുപ്പ് എന്റെ കവിളുകളിൽ തൊട്ടു. അകത്തേക്ക് ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം നീട്ടി. പക്ഷേ, മുന്നോട്ട് പോകുംതോറും ആ വഴി വീണ്ടും വല്ലാതെ ഇടുങ്ങിപ്പോകുന്നു. കല്ല് തുരന്ന് മുന്നോട്ട് പോകാൻ ഇനിയും ഏറെയുണ്ട്. ഒരു മനുഷ്യന് കൈകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടി ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങണമെങ്കിൽ ആ വഴി ഇനിയും കുറഞ്ഞത് ഒന്നോ രണ്ടോ അടി വീതിയിൽ തുരന്നെടുക്കേണ്ടി വരും.
ഞങ്ങളുടെ കൈകൾ വേദനകൊണ്ട് മരവിച്ചിരുന്നു. വിരലുകളിലെ തൊലി പൊട്ടി ചോര പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. അന്നത്തെ ദിവസത്തെ അദ്ധ്വാനം അവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു.
സാധനങ്ങളെല്ലാം പായ്ക്ക് ചെയ്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ നേരം, ഒരു അവസാന നോട്ടത്തിനായി ഞാൻ ആ ദ്വാരത്തിലേക്ക് വീണ്ടും ടോർച്ച് അടിച്ചു.
പൊടിപടലങ്ങൾ പതുക്കെ അടങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ ദ്വാരത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് നോക്കിനിൽക്കെ, ഒരു വിചിത്രമായ തോന്നൽ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. ഞങ്ങൾ തുരന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വഴിയിലൂടെ, പുറത്തേക്ക് വരുന്ന ആ തണുത്ത കാറ്റിനൊപ്പം, വളരെ നേർത്ത ഒരു ശബ്ദം... ഒരു മുരൾച്ച പോലെയോ കാറ്റിന്റെ വിസിലടിയോ പോലെ എന്തോ ഒന്ന് എന്റെ കാതിൽ തട്ടി.
ബ്രാഡ് പുറകിൽ നിന്ന് ചോദിച്ചു,
അവൻ സംസാരിച്ചതോടെ ആ നേർത്ത ശബ്ദം ഇല്ലാതായി.
ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി. ഒരുപക്ഷേ അത്രയും നേരം ചുറ്റികയുടെ അടി കേട്ട് കാതുകൾ മൂളിയതായിരിക്കാം.
ഞങ്ങൾ ഉപകരണങ്ങളുമായി പുറത്തിറങ്ങി. പുറത്തെ നല്ല സൂര്യവെളിച്ചവും ശുദ്ധവായുവും കണ്ടപ്പോൾ ആശ്വാസം തോന്നി. പക്ഷേ, ശരീരമാകെ തളർന്നിട്ടും മനസ്സിൽ ഒരൊറ്റ ചിന്തയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ: അടുത്ത തവണ വെറും ചുറ്റികയും ഉളിയുമായി പോയാൽ നടക്കില്ല, ഇതിലും വലിയ പവർ ടൂളുകൾ എന്തെങ്കിലും സംഘടിപ്പിക്കണം. ആ വഴി എത്രയും വേഗം തുറന്നേ മതിയാകൂ.
കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചത്തെ പരാജയത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ ഒരു പാഠം പഠിച്ചിരുന്നു— വെറും കൈക്കരുത്തും ഉളിയും കൊണ്ട് ഈ കരിമ്പാറയെ മെരുക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇത്തവണ കൂടുതൽ തയ്യാറെടുപ്പുകളോടെയാണ് ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങിയത്. സുഹൃത്തിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് സംഘടിപ്പിച്ച ഒരു കോർഡ്ലെസ് റോട്ടറി ഹാമർ ഡ്രിൽ (Cordless Rotary Hammer Drill), അധിക ബാറ്ററികൾ, കല്ല് തുരക്കുന്ന നീളമുള്ള ഡ്രിൽ ബിറ്റുകൾ എന്നിവ ഞങ്ങളുടെ കിറ്റിൽ ഇടംപിടിച്ചു.
ശനിയാഴ്ച രാവിലെ ഒൻപത് മണിയോടെ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ഫ്ലോയ്ഡ്സ് ടോംബിന് മുന്നിലെത്തി.
ഗുഹയിലെ തണുത്ത അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഡ്രില്ലിന്റെ ഇരമ്പൽ ഇടിമുഴക്കം പോലെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. പാറയിൽ ആഴത്തിൽ തുളകളിട്ട്, അതിലേക്ക് ഉളികൾ തിരുകിക്കയറ്റി ചുറ്റിക കൊണ്ട് ആഞ്ഞടിച്ച് കഷ്ണങ്ങളാക്കി അടർത്തിമാറ്റുക എന്നതായിരുന്നു പുതിയ പ്ലാൻ. അത് വലിയൊരു പരിധി വരെ വിജയിച്ചു. ഡ്രിൽ ബിറ്റ് പാറയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ വെളുത്ത പൊടി പുകപോലെ ഉയർന്നുവന്നു.
പതിനൊന്ന് മണിയോടെ ആദ്യത്തെ വലിയ കല്ലിൻപാളി അടർന്നുമാറി. വിള്ളൽ ഇപ്പോൾ അത്യാവശ്യം നല്ലൊരു ദ്വാരമായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. ഒരാളുടെ തോളുകൾ കഷ്ടിച്ച് അകത്തേക്ക് കടത്താം.
ബ്രാഡ് കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഡ്രില്ലുമായി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. വിള്ളലിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലേക്ക് ശരീരം പകുതിയോളം താഴ്ത്തി അടുത്ത തുളയിടാൻ തുടങ്ങി. കല്ലിന്റെ പൊടി കണ്ണടയിലും മാസ്കിലും പറ്റിപ്പിടിച്ച് കാഴ്ച മറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് ഡ്രില്ലിന്റെ ബാറ്ററി തീർന്ന് മെഷീൻ നിലച്ചത്.
ഗുഹ പെട്ടെന്ന് കനത്ത നിശബ്ദതയിലേക്ക് വീണു. എന്റെ സ്വന്തം അണപ്പും കിതപ്പും മാത്രമാണ് അവിടെ കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്. പുതിയ ബാറ്ററിയെടുക്കാൻ ഞാൻ പിന്നിലേക്ക് കൈനീട്ടിയ ആ നിമിഷത്തിലാണ്...
അത് സംഭവിച്ചത്.
ആ ഇടുങ്ങിയ വിള്ളലിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന്, മനുഷ്യന്റേതല്ലാത്ത ഒരു വിചിത്ര ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളിൽ വന്നലച്ചു.
ഒരു ലോഹക്കഷ്ണം കരിമ്പാറയിൽ അമർത്തി ഉരയ്ക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു വന്യമായ ശബ്ദം. അല്ലെങ്കിൽ, കൂർത്ത നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു വലിയ കല്ലിൽ ആരെങ്കിലും മാന്തുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു ഞെരക്കം!
ഞാൻ അനങ്ങാതെ നിന്നുപോയി. ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുത്ത മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. എന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുണങ്ങി.
ഞാൻ വളരെ പതുക്കെ, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. പുറത്തുനിന്ന ബ്രാഡ് അല്പം മുന്നോട്ട് വന്ന് ചോദിച്ചു,
"അല്ല... അതൊരു ഉരസൽ ശബ്ദമായിരുന്നു. ഈ തുളയുടെ അങ്ങേയറ്റത്തുനിന്ന്," ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ടോർച്ചുകൾ അണച്ചു. കട്ടപ്പിടിച്ച ഇരുട്ട്. ഒരു ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും ഭയന്ന് ഞങ്ങൾ നിശ്ചലരായി നിന്നു. ഗുഹയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് വരുന്ന ആ തണുത്ത കാറ്റ് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ശക്തിയായി അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാറ്റിനൊപ്പം വളരെ നേർത്ത ഒരു മൂളൽ... ഒരു കാറ്റാടിയുടെ തിരിയൽ പോലെയോ, അതോ വളരെ ദൂരെ നിന്ന് ആരോ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഒരു മൂളലോ?
പക്ഷേ അത് വെറും മൂന്നോ നാലോ സെക്കൻഡുകൾ മാത്രമേ നീണ്ടുനിന്നുള്ളൂ. പിന്നെ എല്ലാം ശാന്തമായി.
എന്റെ ബുദ്ധി അത് ശരിയാണെന്ന് വാദിച്ചെങ്കിലും, എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഭയത്തിന്റെ ഒരു കരിനിഴൽ വീണുതുടങ്ങിയിരുന്നു. കാറ്റിന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഇത്രയധികം സ്വാഭാവികതയുണ്ടാകുമോ? അതൊരു ജീവന്റെ സാന്നിധ്യം പോലെ തോന്നിച്ചത് എന്റെ തോന്നൽ മാത്രമാണോ?
ഭയത്തെ ഉള്ളിലൊതുക്കി ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പണി തുടർന്നു. അടുത്ത ബാറ്ററി ഡ്രില്ലിലിട്ട് ഞങ്ങൾ തുരക്കൽ വേഗത്തിലാക്കി. ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് രണ്ട് മണിയോടെ ആ ദ്വാരം കൂടുതൽ വിശാലമായി.
ഇത്തവണ ഞാൻ നിലത്ത് കിടന്ന്, എന്റെ തലയും നെഞ്ചും ആ വിള്ളലിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി തിരുകിക്കയറ്റി. കൈകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടി ടോർച്ച് അകത്തേക്ക് പായിച്ചു.
ആ കാഴ്ച എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
ഞങ്ങൾ തുരന്ന വിടവിനപ്പുറം, ഏകദേശം പത്തടി നീളത്തിൽ ഒരു ഇടുങ്ങിയ തുരങ്കം പോലെയുണ്ട്. അതിനുശേഷമുള്ള ഭാഗം ഒരു വലിയ ഇരുണ്ട ശൂന്യതയിലേക്ക് തുറക്കപ്പെടുന്നു! അതെ, അതൊരു കൂറ്റൻ ഗുഹാ അറ തന്നെയാണ്. ഒരുപക്ഷേ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഭൂമിയുടെ ഉള്ളറകളിൽ ആരും കാണാതെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു വലിയ ലോകം.
പക്ഷേ, ആ സന്തോഷത്തിനിടയിലും എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിയത് ആ പത്തടി നീളമുള്ള തുരങ്കത്തിന്റെ ഭിത്തികളിലാണ്.
അവിടെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ കല്ലുകൾ വളരെ വിചിത്രമായ രീതിയിൽ അടർന്നുമാറിയിരിക്കുന്നു. പ്രകൃതിദത്തമായ ഒഴുക്കിൽ ഉണ്ടായതല്ല അത്; ആരോ തട്ടിപ്പറിച്ച് മാറ്റിയതുപോലെ.
പുറത്തുനിന്ന് ബ്രാഡിന്റെ വിളി കേട്ടു.
ഞാൻ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് നിരങ്ങി പുറത്തുവന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾ കീറിപ്പറിഞ്ഞിരുന്നു, ശരീരമാകെ പാറയുടെ പൊടി പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
അന്ന് ഞങ്ങൾ ഗുഹയിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ സമയം വൈകിട്ട് നാല് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കാറിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ആ ഉരസൽ ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ബ്രാഡ് പറഞ്ഞതുപോലെ അത് വെറും കാറ്റായിരുന്നോ? അതോ ആ ഇരുട്ടിന്റെ അപ്പുറത്ത്, ഞങ്ങൾ വഴി തുറക്കുന്നതും കാത്ത് മറ്റെന്തെങ്കിലും ജീവനോടെ ഇരിപ്പുണ്ടോ?
അടുത്ത യാത്രയിൽ ആ തുരങ്കത്തിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ തന്നെ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും, ഇനി തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും.
കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ചയായി പരീക്ഷകളും ജോലിയുമൊക്കെയായി ഗുഹയിലേക്ക് പോകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എങ്കിലും രാത്രികളിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ ആ ഇടുങ്ങിയ ദ്വാരവും അതിൽ നിന്ന് അടിച്ചുവീശിയ തണുത്ത കാറ്റും മാത്രമായിരുന്നു ചിന്തയിൽ. ഒടുവിൽ വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചയോടെ ഞാനും ബ്രാഡും വീണ്ടും ഫ്രീമാൻസ് കേവിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഇത്തവണ ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു—തുരക്കൽ അവസാനിപ്പിച്ച്, ആ തുരങ്കത്തിലൂടെ ആദ്യമായി ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി അപ്പുറത്തെ അറയിലേക്ക് കടക്കുക.
ഗുഹയുടെ അടിത്തട്ടിലെത്തിയ ഞങ്ങൾ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ പണി തുടങ്ങി. ഇത്തവണ കയ്യിൽ കൂടുതൽ നീളമുള്ള ഡ്രിൽ ബിറ്റുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. തുരങ്കത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ തടസ്സമായി നിന്ന ഏതാനും കൂർത്ത പാറക്കഷ്ണങ്ങൾ ഞങ്ങൾ ഡ്രിൽ ചെയ്ത് തല്ലിയൊതുക്കി.
വൈകുന്നേരത്തോടെ വഴി ആവശ്യത്തിന് ഒരുങ്ങി. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന് കൈകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടി, ശരീരം പരമാവധി പരത്തി വെച്ച് ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങാൻ പാകത്തിൽ വിടവ് വലുതായിട്ടുണ്ട്.
ഞാൻ ബ്രാഡിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആകാംക്ഷയും ഒപ്പം ചെറിയൊരു ഭയവും നിഴലിച്ചിരുന്നു.
ഞാൻ കമിഴ്ന്നുകിടന്ന്, വലതുകയ്യിൽ ചെറിയൊരു വാട്ടർപ്രൂഫ് ടോർച്ചുമേന്തി, ഇരു കൈകളും തലയ്ക്ക് മുന്നിലേക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. ശേഷം തല ആ വിള്ളലിലേക്ക് തിരുകിക്കയറ്റി.
തണുത്തുവിറച്ച കരിമ്പാറ എന്റെ കവിളുകളിലും താടിയിലും ഉരസി. ഞാൻ ശ്വാസം പരമാവധി പുറത്തുവിട്ട്, നെഞ്ച് അമർത്തി മുന്നോട്ട് നിരങ്ങി.
ആദ്യത്തെ മൂന്നടി കടന്നതോടെ പുറംലോകം പൂർണ്ണമായി അപ്രത്യക്ഷമായി. എന്റെ തലയ്ക്ക് തൊട്ടുമുകളിൽ ഏതാനും ഇഞ്ചുകൾ മാത്രം അകലെ ടൺ കണക്കിന് ഭാരമുള്ള പാറയുടെ മേൽക്കൂര. താഴെ നെഞ്ചുരയുന്ന പരുക്കൻ തറ. ഇരുവശങ്ങളിലും തോളുകളെ ഞെരുക്കുന്ന ഭിത്തികൾ. കൈകൾ മടക്കാനോ, തല ഒന്ന് ഉയർത്താനോ കഴിയില്ല. ഒരൊറ്റ അനക്കം പിഴച്ചാൽ, അല്ലെങ്കിൽ ആ പാറകൾക്കിടയിൽ നെഞ്ചൊന്ന് കുടുങ്ങിപ്പോയാൽ ശ്വാസം മുട്ടി മരിക്കുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല. ആ ഘോരമായ ക്ലോസ്ട്രോഫോബിയ (Claustrophobia) എന്റെ തൊണ്ടയിൽ പിടിമുറുക്കി.
ഞാൻ കാൽവിരലുകൾ പാറയിൽ കുത്തി ഓരോ ഇഞ്ചായി മുന്നോട്ട് തള്ളിനീങ്ങി. ഏകദേശം ആറടിയോളം ഉള്ളിലെത്തി. ഹെഡ്‌ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചം മുന്നിലെ തുരങ്കത്തിലേക്ക് പായിച്ചു.
അവിടെവെച്ചാണ് ഞാൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.
ഞങ്ങൾ കരുതിയത് ആ പത്തടി കഴിഞ്ഞാൽ ഉടൻ തന്നെ വലിയ അറയിലേക്ക് എത്തുമെന്നാണ്. എന്നാൽ മുന്നോട്ട് നോക്കിയ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, തുരങ്കം അവിടംകൊണ്ടും അവസാനിക്കുന്നില്ല! മുന്നോട്ട് പോകുംതോറും ആ വിടവ് വീണ്ടും വല്ലാതെ ഇടുങ്ങി താഴേക്ക് വളയുകയാണ്. അങ്ങോട്ട് കടക്കണമെങ്കിൽ ഇനിയും ദിവസങ്ങളുടെ പണി ബാക്കിയുണ്ട്.
പക്ഷേ, എന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചത് മറ്റൊന്നാണ്.
തുരങ്കത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ തറനിരപ്പിൽ, വർഷങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകൂടിയ നേർത്ത മണ്ണും പാറപ്പൊടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ടോർച്ച് ആ തറയിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അടുപ്പിച്ചു.
ആ മണ്ണിൽ... വളരെ നേർത്ത ചില അടയാളങ്ങൾ പതിഞ്ഞിരുന്നു.
മനുഷ്യന്റെ കാൽപ്പാടുകളല്ല. ഏതാനും ചെറിയ ചാലുകൾ പോലെ, എന്തോ ഒന്ന് ആ മണ്ണിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുപോയതുപോലെയുള്ള വരപ്പുകൾ! നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആരും കയറാത്ത, ഒരു മനുഷ്യന് പോലും കടക്കാൻ കഴിയാത്ത ഈ അടഞ്ഞ അറയ്ക്കുള്ളിലെ മണ്ണിൽ എങ്ങനെ ഇങ്ങനെയൊരു അടയാളം വന്നു?
ആ നിമിഷം, മുന്നിലെ അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് അതേ തണുത്ത കാറ്റ് വീണ്ടും ഇരച്ചെത്തി.
കൂടെ, ഒരു കരിഞ്ഞ മണം... അല്പം ചീഞ്ഞളിഞ്ഞതുപോലെയുള്ള വല്ലാത്തൊരു ദുർഗന്ധം എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. കാറ്റിന്റെ ഒച്ചയ്ക്കൊപ്പം, ആ തുരങ്കത്തിന്റെ വളവിനപ്പുറത്തുനിന്ന് വളരെ നേർത്ത ഒരു ഞരക്കം കേട്ടതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഒരു ശ്വാസമെടുക്കൽ പോലെ!
എന്റെ ഉള്ളിലെ ധൈര്യത്തിന്റെ അവസാന കണികയും ചോർന്നുപോയി. ഭയം ഒരു തണുത്ത കൊടുംങ്കാറ്റായി എന്റെ സിരകളിലൂടെ പാഞ്ഞു. ഹൃദയം വാരിയെല്ലുകളെ തകർക്കുമെന്ന വിധം ആഞ്ഞുകൊട്ടി.
ശരീരം തിരിക്കാൻ ഇടമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ കാൽമുട്ടുകളും കൈമുട്ടുകളും നിലത്തുരച്ച് പിന്നോട്ട് തള്ളാൻ തുടങ്ങി. ബ്രാഡ് പുറത്തുനിന്ന് കയർ ബലമായി വലിച്ചു. പാറയുടെ കൂർത്ത മുനകൾ എന്റെ ജീൻസും ടീഷർട്ടും കീറി തൊലി അടർത്തിമാറ്റി. കല്ലിന്റെ പൊടി വായിലും കണ്ണിലും കയറി കാഴ്ച മങ്ങി.
ഒരുവിധത്തിൽ ഞാൻ ആ വിള്ളലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചുവീണു.
ഗുഹയിലെ തണുത്ത തറയിൽ മലർന്നുകിടന്ന് ഞാൻ ആഞ്ഞു ശ്വാസമെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ശരീരമാകെ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. നെഞ്ചിലും കൈകളിലും നിന്ന് ചോര പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബ്രാഡ് ആ വിള്ളലിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദനായി നിന്നു. അവൻ ടോർച്ച് അടിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ഒന്നും കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
അന്ന് ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ സാധനങ്ങൾ വാരിപ്പെറുക്കി പുറത്തേക്ക് പോന്നു. വണ്ടിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും എന്റെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഇടുങ്ങിയ തുരങ്കത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന ആ ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ... ആ അന്ധകാരത്തിൽ എന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിന്ന ആ സാന്നിധ്യം... അതൊരു തോന്നലായിരുന്നോ?
അറിയില്ല. പക്ഷേ ഒന്നുറപ്പാണ്, ആ വിള്ളലിനപ്പുറം പ്രകൃതിയുടെ വെറുമൊരു പാറക്കെട്ട് മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. ഞങ്ങൾ അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത മറ്റെന്തോ ഒന്ന് അവിടെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. അത് എന്തുതന്നെയായാലും, പൂർണ്ണമായി കണ്ടെത്താതെ ഞങ്ങൾക്കിനി വിശ്രമമില്ല.
കഴിഞ്ഞ തവണത്തെ ആ ഭയാനകമായ അനുഭവത്തിന് ശേഷം ഒരാഴ്ചയോളം ഞാൻ ഗുഹയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, തലച്ചോറിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ആ വിള്ളൽ ഒരു ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുപോലെ കിടന്നു നീറി. ആ തുരങ്കത്തിന്റെ വളവിനപ്പുറം എന്താണെന്ന് സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാതെ എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തമായി.
ഈ ശനിയാഴ്ച ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം പുതിയൊരാൾ കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു—എന്റെ കാമുകി ജോ (Joe). ഞങ്ങൾ എന്താണ് അവിടെ ഒളിച്ചു കടത്തുന്നത്, എന്തിനാണ് ദിവസങ്ങളോളം അഴുക്കും ചോരയും പുരണ്ട് വരുന്നത് എന്ന് നേരിട്ട് കാണണമെന്ന് അവൾ വാശിപിടിച്ചു. ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയ ആ വിള്ളലിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കാനും ഒരു ബാക്കപ്പ് സപ്പോർട്ടിനും അവൾ ഉപകരിക്കുമെന്ന് കരുതി ഞങ്ങൾ സമ്മതിച്ചു.
ഉച്ചയോടെ ഞങ്ങൾ മൂവരും ഫ്ലോയ്ഡ്സ് ടോംബിന് മുന്നിലെത്തി.
കഴിഞ്ഞ തവണ തുരങ്കത്തിനുള്ളിൽ വെച്ച് കണ്ട ആ ഇടുങ്ങിയ വളവ് പൊട്ടിച്ചു മാറ്റുക എന്നതായിരുന്നു ഇന്നത്തെ പ്രധാന ദൗത്യം. ജോ വലിയ ഹാളിൽ ടോർച്ചും ക്യാമറയുമായി നിന്നു. ഞാൻ കയ്യിൽ ഡ്രില്ലുമായി വീണ്ടും ആ ഇടുങ്ങിയ മാളത്തിലേക്ക് നിരങ്ങിയിറങ്ങി. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലെ പേടി മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഇത്തവണ ഒരു വാശിയായിരുന്നു മുന്നിൽ.
ഞാൻ തുരങ്കത്തിന്റെ പകുതിയോളം ഇഴഞ്ഞുചെന്ന്, ആ വളവിലെ തടസ്സമായി നിന്ന പാറയിൽ ഡ്രിൽ വെച്ചു.
മെഷീന്റെ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം ആ ഇടുങ്ങിയ അറയ്ക്കുള്ളിൽ എന്നെ ഏതാണ്ട് ബധിരനാക്കി. പാറപ്പൊടി പുകപടലം പോലെ ഉയർന്നു. തുരങ്കത്തിന്റെ ഭിത്തികൾ വിറച്ചു. ഏകദേശം ഇരുപത് മിനിറ്റോളം ഞാൻ തുരക്കൽ തുടർന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് പുറത്തുനിന്ന്, വലിയ ഹാളിൽ നിന്നൊരു കൂട്ടനിലവിളി ഉയർന്നത്.
ജോയുടെ ഭ്രാന്തമായ അലർച്ച! ഒപ്പം ബ്രാഡിന്റെ വെപ്രാളം നിറഞ്ഞ ശബ്ദവും!
ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് ഡ്രിൽ ഓഫ് ചെയ്തു. പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഞാൻ പിന്നിലേക്ക് ചെവിയോർത്തു.
എന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അറിയാതെ, ജീവൻ കയ്യിലെടുത്ത് ഞാൻ പിന്നോട്ട് നിരങ്ങി. കാൽമുട്ടുകൾ തറയിലിടിച്ച് ചതഞ്ഞു. കണ്ണടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് വിയർപ്പും പൊടിയും ഇരച്ചുകയറി. അന്ധമായി പിന്നോട്ട് തള്ളിനീങ്ങി ഒടുവിൽ ഞാൻ ആ വിള്ളലിലൂടെ വലിയ ഹാളിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു.
അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ തരിപ്പണമാക്കി.
ജോ നിലത്തിരുന്ന് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ ചോര മുഴുവൻ വറ്റിപ്പോയതുപോലെ വിളറിയിരുന്നു. രണ്ട് കൈകളും തലയിൽ വെച്ച്, ഗുഹയുടെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് പേടിയോടെ നോക്കി അവൾ ഏങ്ങലടിക്കുന്നു. ബ്രാഡ് ടോർച്ചുമായി ഗുഹയുടെ അങ്ങേയറ്റത്തെ ഇരുണ്ട മൂലകളിലേക്ക് പരിഭ്രാന്തിയോടെ വെളിച്ചം പായിക്കുകയാണ്. അവന്റെ കയ്യിലെ ടോർച്ച് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബ്രാഡ് എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു ഭയം തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു.
എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? ഡ്രില്ലിന്റെ എക്കോ ആയിരിക്കും..."
ഞങ്ങൾ മൂവരും ടോർച്ചുകൾ അണച്ച് ആ വലിയ ഗുഹാഹാളിൽ നിശബ്ദരായി നിന്നു.
ഒരു സൂചി വീണാൽ കേൾക്കാവുന്ന നിശബ്ദത. ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം മാത്രം. മേൽക്കൂരയിലെ കൂറ്റൻ പാറക്കെട്ടുകളിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ടോർച്ച് പായിച്ചു നോക്കി. നൂറുകണക്കിന് അടി ഉയരത്തിലുള്ള കരിമ്പാറകൾ. അവിടെ വവ്വാലുകളോ മറ്റ് ജീവികളോ ഒന്നും തന്നെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരനക്കവുമില്ല.
പക്ഷേ, ആ നിമിഷത്തിൽ ഗുഹയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് വല്ലാത്തൊരു കനം തോന്നി. വായു വല്ലാതെ തണുത്തുറഞ്ഞു. തങ്ങൾ തനിച്ചല്ലെന്നും, ആ കൂരിരുട്ടിൽ ഏതോ ഒരു ഭീകര സാന്നിധ്യം തങ്ങളെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ട് തൊട്ടുമുകളിൽ പതുങ്ങിയിരിപ്പുണ്ടെന്നുമുള്ള ആ ഭീതി ഞങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി വിഴുങ്ങി.
ജോയ്ക്ക് അവിടെ ഒരൊറ്റ സെക്കൻഡ് പോലും നിൽക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് ഓടാൻ തുടങ്ങി.
സാധനങ്ങൾ പകുതിയും അവിടെത്തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാനും ബ്രാഡും അവളുടെ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു. കിതച്ചും വീണും എഴുന്നേറ്റും ഞങ്ങൾ ആ ഗുഹയുടെ ഇടുങ്ങിയ വഴികൾ താണ്ടി ഒടുവിൽ പകൽവെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഓടിക്കയറി.
പുറത്തത്തെ കാറ്റും വെയിലും കൊണ്ടപ്പോൾ മാത്രമാണ് ജീവൻ തിരികെ കിട്ടിയത്. ജോ കാറിലിരുന്ന് നിർത്താതെ കരയുകയായിരുന്നു. അവൾ ഞങ്ങളോട് തീർത്തുപറഞ്ഞു—ഇനി ജീവിതത്തിൽ അവൾ ആ ഗുഹയുടെ ഏഴയലത്തുപോലും കാലുകുത്തില്ല. ഞങ്ങളും ഇനി അങ്ങോട്ട് പോകരുതെന്ന് അവൾ കൈകൂപ്പി അപേക്ഷിച്ചു.
പക്ഷേ, അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലിരുന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോൾ ഭയത്തോടൊപ്പം എന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു വിചിത്രമായ വാശി കൂടി മുളപൊട്ടി. ആ നിലവിളി എന്തായിരുന്നു? ഞങ്ങളുടെ അസാന്നിധ്യത്തിൽ, ഗുഹയുടെ മുകൾത്തട്ടിലെവിടെയോ മറ്റാരെങ്കിലും ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ? അതോ ആ വിള്ളലിലൂടെ ഞങ്ങൾ പുറത്തുവിടാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റെ യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്ത മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ?
ജോ വരാതിരിക്കുന്നത് നന്നായി എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതി. കാരണം, ഭയം എന്റെ തലച്ചോറിനെ മരവിപ്പിക്കുമ്പോഴും, ആ വിള്ളലിന്റെ അപ്പുറത്ത് എന്താണെന്ന് കാണാതെ പിന്മാറാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു. അടുത്ത ശനിയാഴ്ച ബ്രാഡുമായി തനിച്ച് അങ്ങോട്ട് പോകാൻ തന്നെ ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു.
