ജോ ഇനി ജീവിതത്തിൽ ആ ഗുഹയിലേക്ക് വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു; ഒപ്പം ഞങ്ങളോട് അങ്ങോട്ട് പോകരുതെന്ന് അവൾ കൈകൂപ്പി അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, ആ വിലക്കുകൾ ഞങ്ങളുടെ കൗതുകത്തെ ഇരട്ടിയാക്കുകയേ ചെയ്തുള്ളൂ. ഗുഹയുടെ മുകളിൽ നിന്ന് കേട്ട ആ ഭീകരമായ നിലവിളി എന്തായിരുന്നു? ആ വിള്ളലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വന്ന ദുർഗന്ധത്തിന് പിന്നിലെ രഹസ്യമെന്താണ്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരം കണ്ടെത്താതെ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ, ഒരാഴ്ചത്തെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം ഞാനും ബ്രാഡും വീണ്ടും ഫ്രീമാൻസ് കേവിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ഇത്തവണ ഞങ്ങളുടെ പക്കൽ കൂടുതൽ ശക്തമായ ടൂളുകളും, കല്ലുകൾ പൊട്ടിച്ചെടുക്കാനുള്ള വലിയ ഉളികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗുഹയുടെ അടിത്തട്ടിലെ ആ വലിയ ഹാളിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലരായി നിന്നു. കഴിഞ്ഞ തവണ ജോയെ ഭയപ്പെടുത്തിയ ആ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് ഞങ്ങൾ മാറിമാറി ടോർച്ച് അടിച്ചുനോക്കി. കൂറ്റൻ കരിമ്പാറകൾ ശാന്തമായിത്തന്നെ കിടക്കുന്നു; യാതൊരു അനക്കവുമില്ല. ഗുഹ കനത്ത നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു കനമുണ്ടായിരുന്നു—ഞങ്ങളുടെ ഓരോ ശ്വാസവും മറ്റാരോ ഒളിച്ചിരുന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന തോന്നൽ നൽകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു നിശബ്ദത.
ഞങ്ങൾ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ പണി തുടങ്ങി. കഴിഞ്ഞ തവണ ഞാൻ പകുതിക്ക് വെച്ച് നിർത്തിപ്പോന്ന ആ ഇടുങ്ങിയ തുരങ്കത്തിലേക്ക് ഇത്തവണ ബ്രാഡാണ് ആദ്യം തലയിട്ടത്. ആ വളവിലെ കല്ലുകൾ തല്ലിയൊതുക്കാൻ അവൻ കഠിനമായി പ്രയത്നിച്ചു. ഞാൻ പുറത്തുനിന്ന് അവന് ഉപകരണങ്ങൾ കൈമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പാറകൾ തല്ലിപ്പൊളിക്കുന്ന ശബ്ദം ഗുഹ നിറയെ അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ അടിയ്ക്കും ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടും; കഴിഞ്ഞ തവണത്തെപ്പോലെ വീണ്ടും ആ അലർച്ച മുകളിൽ നിന്ന് ഉയരുമോ എന്ന ഭയം ഞങ്ങളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് അത്തരം ശബ്ദങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.
ഏകദേശം രണ്ട് മണിക്കൂറോളം മാറിമാറി പണിതപ്പോൾ ആ വളവ് അത്യാവശ്യം വഴങ്ങിത്തന്നു. തുരങ്കത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഇടുങ്ങിയ ഭാഗം ഞങ്ങൾ അടർത്തിമാറ്റിയിരുന്നു.
ഇത്തവണ ഞാൻ അകത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി. കഴിഞ്ഞ തവണത്തെ ആ ആറടി ദൂരം കടന്ന്, ഞങ്ങൾ പുതുതായി തുരന്ന ആ വളവിലേക്ക് ഞാൻ ശരീരം തിരിച്ചു. പാറയുടെ കൂർത്ത അരികുകൾ എന്റെ തോൾപ്പലകകളിൽ ഉരഞ്ഞുപോയി. ശരീരം വളച്ച് ആ തിരിവിലൂടെ തല പുറത്തേക്ക് നീട്ടിയപ്പോൾ എന്റെ കൺമുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ച അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു.
തുരങ്കം അവിടെ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു!
മുന്നിൽ ഒരു വലിയ തുറസ്സായ സ്ഥലം. എന്റെ ഹെഡ്‌ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചം ചെന്നുതൊട്ടിടത്തൊക്കെ അനന്തമായ ശൂന്യത മാത്രം. ഞങ്ങൾ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്നു—ഫ്ലോയ്ഡ്സ് ടോംബിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള രഹസ്യ ഗുഹാമുറി!
ഞാൻ എന്റെ അരയിൽ കെട്ടിയ കയർ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച്, ശരീരം പൂർണ്ണമായി ആ തുരങ്കത്തിലൂടെ നിരക്കി പുറത്തേക്ക് തള്ളി. പെട്ടെന്ന് ഒരു പടുകുഴിയിലേക്ക് വീഴുന്നതുപോലെ എന്റെ ശരീരം താഴേക്ക് ഊർന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് ഏതാനും അടികൾ താഴെ ഒരു പാറക്കെട്ടിലാണ് ഞാൻ ചെന്നുനിന്നത്.
ഞാൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ചുറ്റും നോക്കി. എന്റെ ടോർച്ചിന്റെ ശക്തമായ വെളിച്ചം വട്ടത്തിൽ വീശി.
അതൊരു കൂറ്റൻ ഗുഹാ അറയായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ തലയ്ക്ക് മുകളിലുള്ള പാറകൾ എത്രയോ അടി ഉയരത്തിലാണ്. താഴെ നൂറ്റാണ്ടുകളായി വെള്ളം വീണ് അടിഞ്ഞുകൂടിയ കല്ലുകളും നേർത്ത പാറപ്പൊടിയും. അവിടെ ശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമില്ലായിരുന്നു; വായു സഞ്ചാരമുണ്ട്. എന്നാൽ, നേരത്തെ തുരങ്കത്തിൽ വെച്ച് അനുഭവിച്ച അതേ ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ നാറ്റം ഇവിടെ കനത്തുനിന്നിരുന്നു.
തുരങ്കത്തിന്റെ ഇപ്പുറത്തുനിന്ന് ബ്രാഡിന്റെ ആകാംക്ഷ നിറഞ്ഞ നിലവിളി കേട്ടു.
ഞാൻ അലറിപ്പറഞ്ഞു. എന്റെ ശബ്ദം ആ കൂറ്റൻ മുറിയുടെ ഭിത്തികളിൽ തട്ടി പലതവണ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
ഞാൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഗുഹയുടെ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള ഭിത്തിയിലേക്ക് ഞാൻ ടോർച്ച് അടിച്ചു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച എന്റെ കാലുകളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
ആ പാറക്കെട്ടിൽ... വളരെ വ്യക്തമായി ചില അടയാളങ്ങൾ പതിഞ്ഞിരുന്നു.
അത് പ്രകൃതിദത്തമായി പാറയിൽ ഉണ്ടായ വരമ്പുകളോ ചുണ്ണാമ്പുകല്ലിന്റെ അടരുകളോ ആയിരുന്നില്ല. ഒരു മനുഷ്യന്റെ—അല്ലെങ്കിൽ വിരലുകളുള്ള ഒരു ജീവിയുടെ—കൈനഖങ്ങൾ ആഞ്ഞ് മാന്തിപ്പൊളിച്ചതുപോലെയുള്ള ആഴത്തിലുള്ള വരപ്പുകൾ! ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി, കരിമ്പാറയിൽ ചോര മരവിക്കുന്ന വിധം മാന്തിക്കീറിയ അടയാളങ്ങൾ!
അത് മാത്രമല്ല, ആ വരപ്പുകൾക്ക് താഴെയായി മറ്റൊരു രൂപവും തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ വരപ്പ്—കുരിശുപോലെയോ, അതോ ഒരു മനുഷ്യന്റെ രൂപം പോലെയോ ഉള്ള ഒരു വിചിത്ര ചിഹ്നം. ആരോ വളരെ പണിപ്പെട്ട് ആ കല്ലിൽ കൊത്തിവെച്ചതുപോലെ!
നൂറ്റാണ്ടുകളായി ലോകത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി അടഞ്ഞു കിടന്ന, ഒരു മനുഷ്യന്റെ തലപോലും കടക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ഇടുങ്ങിയ ആ വിള്ളലിനപ്പുറമുള്ള ഒരു പാറക്കെട്ടിൽ ഈ അടയാളങ്ങൾ എങ്ങനെ വന്നു?
ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ വരപ്പുകളിൽ തൊട്ടുനോക്കി. ആ കല്ല് അപ്പോഴും ഒരു മൃതദേഹം പോലെ തണുത്തുവിറച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് ആ അറയുടെ അങ്ങേയറ്റത്തെ കൊടും ഇരുട്ടിൽ നിന്ന്, ഒരു വലിയ കല്ല് ഉരുണ്ടുവീഴുന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടത്.
*ഠോ... ക്ലക്... ക്ലക്...*
ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് ടോർച്ച് അങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു. വെളിച്ചത്തിന്റെ വട്ടത്തിന് അപ്പുറം, ഘോരമായ അന്ധകാരം മാത്രം. എന്നാൽ ആ ഇരുട്ടിന്റെ വിടവിലൂടെ, എന്തോ ഒന്ന് പാറകൾക്കിടയിലൂടെ വേഗത്തിൽ നിരങ്ങിപ്പോയതുപോലെ ഒരു നേർത്ത നിഴലനക്കം ഞാൻ കണ്ടു. അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ എന്നെ ചതിച്ചതാണോ?
തൊട്ടുപിന്നാലെ, ആ അറയിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയടിച്ചു. കൂടെ ആ കരിഞ്ഞ ദുർഗന്ധവും. വായു പെട്ടെന്ന് ഭാരമുള്ളതായി മാറി. ആ അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണുകൾ എന്നെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എന്റെ അന്തരംഗം എന്നോട് അലറിപ്പറഞ്ഞു. എന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോയി. ഒരു വാക്ക് പോലും പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല.
ബ്രാഡിന്റെ ശബ്ദം ദൂരെ നിന്ന് വീണ്ടും വന്നു. ആ ശബ്ദമാണ് എന്നെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞത്. ഞാൻ രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിച്ചില്ല. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ ആ പാറക്കെട്ടിലേക്ക് ചാടിക്കയറി, തുരങ്കത്തിന്റെ ആ ഇടുങ്ങിയ ദ്വാരത്തിലേക്ക് എന്റെ തല തിരുകിക്കയറ്റി ജീവനും കൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നിലേക്ക് നിരങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ആ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് എന്തോ ഒന്ന് എന്റെ കാലുകളിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുമെന്ന ഭയം എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു. ഒരുവിധത്തിൽ തുരങ്കം കടന്ന് ഞാൻ ബ്രാഡിന്റെ മുന്നിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു.
ഞാൻ കിതച്ചുകൊണ്ട്, പേടിച്ച് വിറച്ച് ബ്രാഡിന്റെ കൈകളിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചു. ആ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ മനുഷ്യന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത എന്തോ ഒന്ന് ജീവനോടെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം എന്റെ ചോരയെ അപ്പാടെ തണുപ്പിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ തവണ ആ ഭിത്തിയിൽ കണ്ട നഖപ്പാടുകളും ഇരുട്ടിലെ നിഴലനക്കവും തന്ന ഞെട്ടൽ വിട്ടുമാറാൻ ദിവസങ്ങളെടുത്തു. എന്നാൽ, പേടിയെക്കാൾ ഉപരി മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറിനെ കാർന്നുതിന്നുന്ന ഒന്നാണ് തൃപ്തിവരാത്ത കൗതുകം. ഞാൻ കണ്ടത് വെറും ഭ്രമമായിരുന്നോ? ഭയം കാരണം മനസ്സുണ്ടാക്കിയ മായക്കാഴ്ചകളായിരുന്നോ അത്? ആ വലിയ അറയ്ക്കുള്ളിൽ ശരിക്കും എന്താണുള്ളതെന്ന് പൂർണ്ണമായി പരിശോധിക്കാതെ ഇനി എനിക്ക് സ്വസ്ഥത കിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തമായി. ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റം വരെ പോകാൻ തന്നെ ഞാനും ബ്രാഡും തീരുമാനിച്ചു.
ഏപ്രിൽ 21 ശനിയാഴ്ച. ഇത്തവണ കൂടുതൽ മുന്നൊരുക്കങ്ങളോടെയാണ് ഞങ്ങൾ ഗുഹയിലിറങ്ങിയത്. കൂടുതൽ ശക്തമായ ഹാലൊജൻ ലൈറ്റുകൾ, എമർജൻസി ടോർച്ചുകൾ, അളവെടുക്കാനുള്ള ടേപ്പുകൾ, ഒപ്പം എന്തെങ്കിലും അവിചാരിതമായി സംഭവിച്ചാൽ സ്വയരക്ഷയ്ക്കായി ഒരു ചെറിയ കത്തിയും ഞങ്ങൾ കരുതിയിരുന്നു.
ഫ്ലോയ്ഡ്സ് ടോംബിന്റെ ആ ഇടുങ്ങിയ തുരങ്കം ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് മനഃപാഠമാണ്. മുൻപത്തെപ്പോലെ വലിയ തടസ്സങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ഞാനും പിന്നാലെ ബ്രാഡും ആ വിള്ളലിലൂടെ ഇഴഞ്ഞ് അപ്പുറത്തെ ആ വലിയ രഹസ്യ അറയിലേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി.
ഇരുവരും ടോർച്ചുകൾ തെളിച്ച് ആ വലിയ ഗുഹാമുറിയുടെ നടുവിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശി.
കഴിഞ്ഞ തവണ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നപ്പോൾ തോന്നിയ ഭയത്തിന്റെ തീവ്രത ബ്രാഡ് ഒപ്പമുള്ളതുകൊണ്ട് അല്പം കുറഞ്ഞിരുന്നു. അതൊരു അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന പ്രകൃതി വിസ്മയം തന്നെയായിരുന്നു. തറയിൽ നിന്ന് നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് രൂപപ്പെട്ട സ്റ്റാലഗ്മൈറ്റുകളും മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് കൂർത്തുവന്ന സ്റ്റാലക്റ്റൈറ്റുകളും. അടിത്തട്ടിലെ മണ്ണിൽ കല്ലുകൾ അടുക്കിവെച്ചതുപോലെയുള്ള തട്ടുകൾ. ഗുഹയ്ക്ക് അസാധാരണമായ വലിപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അവിടുത്തെ നീളവും വീതിയും അളക്കാൻ തുടങ്ങി. ഏകദേശം നൂറടിയിലധികം നീളവും നാൽപ്പതടിയിലധികം വീതിയുമുള്ള വലിയൊരു കല്ലറ.
ഞാൻ ബ്രാഡിനെ ആ ഭിത്തിയുടെ അരികിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. കഴിഞ്ഞ തവണ ഞാൻ കണ്ട ആ വിചിത്ര അടയാളങ്ങൾ അവന് കാട്ടിക്കൊടുത്തു.
ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിൽ ആ നഖപ്പാടുകളും ചിഹ്നവും വ്യക്തമായി കണ്ട ബ്രാഡ് സ്തബ്ധനായി നിന്നു. അവൻ കയ്യുറയൂരി വിരലുകൾ ആ ആഴത്തിലുള്ള വരപ്പുകളിലൂടെ ഓടിച്ചു.
"ഇത് ആരോ മനഃപൂർവ്വം ചുരണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. പക്ഷേ... നൂറ്റാണ്ടുകളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ഈ സ്ഥലത്ത് ഇങ്ങനെയൊന്ന് ആര് ചെയ്യാൻ?"
ആ ചോദ്യത്തിന് ഞങ്ങളുടെ പക്കൽ ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അറയുടെ അങ്ങേയറ്റത്തേക്ക് പരിശോധന നീട്ടാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. ഓരോ ചുവടും ശ്രദ്ധിച്ചുവെച്ച് ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. നടക്കുന്തോറും വായുവിലെ തണുപ്പ് വല്ലാതെ കൂടിക്കൂടി വന്നു. ഒപ്പം, ആ കരിഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെ നാറ്റം വീണ്ടും അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് അറയുടെ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ മൂലയിൽ, തറനിരപ്പിൽ നിന്ന് അല്പം ഉയർന്ന ഒരു വലിയ കരിമ്പാറക്കെട്ടിന്റെ പിന്നിൽ മറ്റൊരു വഴി ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
മറ്റൊരു ഗുഹാമുഖം!
അത് താഴേക്ക്, ഭൂമിയുടെ കൂടുതൽ അഗാധമായ ഇരുട്ടിലേക്ക് കുത്തനെ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന ഒരു ചരിവായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ പാറക്കെട്ടിന്റെ അരികിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ടോർച്ച് അടിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം പോലും ആ അഗാധമായ പടുകുഴിയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. താഴെ എവിടെയാണ് നിലയെന്ന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഞാൻ നിലത്തുനിന്ന് ഒരു ചെറിയ പാറക്കല്ലെടുത്ത് ആ കുഴിയിലേക്ക് താഴേക്ക് ഇട്ടു.
ഞങ്ങൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് നിന്നു. ഒരു സെക്കൻഡ്... രണ്ട് സെക്കൻഡ്... മൂന്ന് സെക്കൻഡ്...
കല്ല് അടിത്തട്ടിൽ ചെന്ന് പതിക്കുന്ന ശബ്ദമേ കേട്ടില്ല! അതൊരു അഗാധമായ ഗർത്തമാണ്.
പെട്ടെന്നാണ് ആ ഗർത്തത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ നിന്ന്, ഒരു തണുത്ത വായുപ്രവാഹം ഞങ്ങളുടെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചത്. അതൊരു കാറ്റ് മാത്രമായിരുന്നില്ല. ആ വായുവിനൊപ്പം വളരെ നേർത്ത, എന്നാൽ വ്യക്തമായ ഒരു ശബ്ദം താഴെനിന്ന് ഉയർന്നു വന്നു.
ഒരു നേർത്ത ഞരക്കം. ആരോ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ച്, കഷ്ടപ്പെട്ട് ശ്വാസമെടുക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു വിചിത്ര ശബ്ദം!
ബ്രാഡ് വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച പാറയുടെ വശത്തേക്ക് ഞാൻ ടോർച്ച് തിരിച്ചു.
ആ പാറപ്പുറത്ത്... ഒരു വെളുത്ത വസ്തു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. അതൊരു ചെറിയ എല്ലിൻ കഷ്ണമായിരുന്നു. ജീർണ്ണിച്ചു തുടങ്ങിയ എന്തോ ഒന്നിന്റെ അവശിഷ്ടം. മൃഗത്തിന്റേതാണോ മനുഷ്യന്റേതാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന ഒന്ന്.
ആ നിമിഷത്തിലാണ് എനിക്ക് ആ സത്യം ബോധ്യപ്പെട്ടത്—ഞങ്ങൾ അബദ്ധത്തിൽ ചവിട്ടിനിൽക്കുന്നത് വെറുമൊരു പ്രകൃതിദത്ത ഗുഹയിലല്ല. ഇതൊരു ശവക്കല്ലറയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ അതിലും ഭയാനകമായ മറ്റെന്തിന്റെയോ താവളം.
അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടുപിന്നിൽ, ആ വലിയ അറയുടെ മറുഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു കല്ല് താഴേക്ക് വീണ് ഉരുളുന്ന ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടത്.
*ക്ലക്... ക്ലക്... ക്ലക്...*
ഞങ്ങൾ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ഞങ്ങളുടെ ഹാലൊജൻ ലൈറ്റിന്റെ വട്ടത്തിന് തൊട്ടപ്പുറത്ത്, ഇരുട്ടിന്റെ അതിർത്തിയിൽ... എന്തോ ഒന്ന് ഞങ്ങളെ നോക്കി നിൽക്കുന്നതായി തോന്നി. കൺമുന്നിൽ കൃത്യമായ ഒരു രൂപമില്ല, പക്ഷേ വായുവിൽ അത്രമേൽ സാന്ദ്രമായ ഒരു തിന്മയുടെ സാന്നിധ്യം ഞങ്ങളുടെ സിരകളെ മരവിപ്പിച്ചു. ആ നിമിഷത്തിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരുടെയും ടോർച്ച് ലൈറ്റുകൾ ഒന്നിച്ച് മിന്നിമിന്നി മങ്ങാൻ തുടങ്ങി!
ബ്രാഡ് അലറി.
ഞങ്ങൾ തുരങ്കത്തിന്റെ ദ്വാരത്തിലേക്ക് ജീവനും കൊണ്ട് പാഞ്ഞു. കാലുകൾ പാറയിടുക്കുകളിൽ ഇടിച്ചുതകർന്നു. ലൈറ്റുകൾ പൂർണ്ണമായി അണഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന ഭയം ഞങ്ങളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. ആദ്യം ബ്രാഡ് തുരങ്കത്തിലേക്ക് തലയിട്ട് ഇഴഞ്ഞു കയറി, തൊട്ടുപിന്നാലെ ഞാനും ആ ഇടുക്കിലേക്ക് നിരങ്ങി.
എന്റെ കാലുകൾ തുരങ്കത്തിന് പുറത്ത് ആ വലിയ അറയിൽ കിടന്ന ആ ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾ... എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അത്. ആ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് നീണ്ട വിരലുകളുള്ള എന്തോ ഒന്ന് എന്റെ കണങ്കാലിൽ പിടിച്ചുവലിക്കുമെന്ന് ഞാൻ ഉറച്ചുവിശ്വസിച്ചു.
ജീവൻ തിരികെ കിട്ടിയ ആശ്വാസത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഫ്ലോയ്ഡ്സ് ടോംബിന് വെളിയിലെത്തി. ഗുഹയുടെ പ്രധാന വഴിയിലൂടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഓടിക്കയറുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശരീരമാകെ ചതവുകളും ചോരപ്പാടുകളും.
പുറത്തെത്തിയ ശേഷവും ആ തണുപ്പും വിറയലും ഞങ്ങളെ വിട്ടുമാറിയില്ല. ആ ഗർത്തത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ജീവനോടെ എന്തോ ഒന്നുണ്ട്. അത് വെറും കാറ്റോ ഭാവനയോ അല്ല. ഞങ്ങൾ തൊട്ടുണർത്തിയത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ഏതോ അജ്ഞാതമായ ഭീകരതയെയാണ്. ഇനി അങ്ങോട്ട് ഒരു തിരിച്ചുപോക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ അന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചതായിരുന്നു; പക്ഷേ, ആ ഇരുട്ട് അവിടംകൊണ്ടും ഞങ്ങളെ വെറുതെ വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു.
ഏപ്രിൽ 21-ലെ ആ ഭീകരമായ ഓട്ടത്തിന് ശേഷം ഗുഹയിലേക്ക് വീണ്ടും പോകാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ, കിലോമീറ്ററുകൾക്കപ്പുറം ആ ഇരുട്ടറയിൽ ഞങ്ങൾ കണ്ട കാഴ്ചകളും കേട്ട ശബ്ദങ്ങളും അവിടെത്തന്നെ തീർന്നു എന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിച്ചത്. എന്നാൽ, അടുത്ത മൂന്നാഴ്ചക്കാലം എന്റെ ജീവിതം ഒരു ജീവിക്കുന്ന നരകമായി മാറി.
ആ ഗുഹയിൽ നിന്ന് എന്തോ ഒന്ന് ഞങ്ങളുടെ പിന്നാലെ വീട്ടിലേക്ക് പോന്നിരുന്നു.
തുടക്കത്തിൽ അതൊരു വിചിത്രമായ അസ്വസ്ഥത മാത്രമായിരുന്നു. പകൽസമയത്ത് വെളിച്ചത്തിരിക്കുമ്പോൾ പോലും ആരോ എന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ നിന്ന് എന്നെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കുന്നതുപോലെ ഒരു തോന്നൽ. പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ അവിടെ ആരുമുണ്ടാകില്ല. പക്ഷേ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു കനം ബാക്കിയാകും.
പിന്നീട് അത് ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളിലേക്ക് വഴിമാറി. കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആ തണുത്ത, ഇടുങ്ങിയ തുരങ്കം എന്റെ കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. കട്ടിലിൽ കിടക്കുമ്പോൾ മുറിയുടെ മേൽക്കൂര പതുക്കെ താഴേക്ക് താഴ്ന്നുവന്ന് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അമരുന്നതുപോലെ തോന്നും. ശ്വാസമെടുക്കാൻ വായു കിട്ടാതെ ഞാൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് ഞെട്ടിയുണരും. ബെഡ്ഷീറ്റ് മുഴുവൻ എന്റെ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നിട്ടുണ്ടാകും.
ഏറ്റവും ഭീകരം ആ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു.
ഒരേ സ്വപ്നം തന്നെ പല രാത്രികളിൽ എന്നെ വേട്ടയാടി. സ്വപ്നത്തിൽ ഞാൻ ആ വലിയ അറയിലെ ആ അഗാധമായ ഗർത്തത്തിന്റെ വക്കത്ത് തനിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. ചുറ്റും കൊടും ഇരുട്ട്. താഴെനിന്ന് ആ ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ കാറ്റ് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞടിക്കുന്നു. ആ കുഴിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് ആരോ എന്റെ പേര് മന്ത്രിക്കുന്നു—
"ടെഡ്... ടെഡ്..."
വളരെ ശാന്തമായ, എന്നാൽ ചോര മരവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വിളി. എനിക്ക് അനങ്ങാൻ കഴിയില്ല. കാലുകൾ പാറയിൽ ഉറച്ചുപോയിരിക്കും. പെട്ടെന്ന് ആ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് നീണ്ട, തൊലിയില്ലാത്ത വെളുത്ത കൈകൾ ഉയർന്നു വന്ന് എന്റെ കാലുകളിൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി എന്നെ താഴേക്ക് വലിക്കും. നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഓരോ തവണയും ഞാൻ ഉണർന്നത്.
മെയ് മാസത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ എന്റെ അവസ്ഥ കൂടുതൽ വഷളായി.
ഒരു രാത്രി, ഉറക്കത്തിനിടയിൽ വിചിത്രമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നത്. അടച്ചിട്ട എന്റെ കിടപ്പുമുറിയുടെ ജനലിന്റെ ചില്ലിൽ ആരോ മാന്തുന്നതുപോലെ ഒരു ശബ്ദം.
*ക്രി... ക്രി... ക്രിക്ക്...*
ആ ഗുഹയിലെ പാറയിൽ ഞങ്ങൾ കണ്ട അതേ നഖപ്പാടുകൾ ഉണ്ടാക്കിയ ശബ്ദം!
ഞാൻ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ തണുത്തുവിറച്ചു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കാൻ ഞാൻ ഭയന്നു. എങ്കിലും വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ ഞാൻ ജനലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. കർട്ടൻ പതുക്കെ മാറ്റി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പുറത്ത് മരച്ചില്ലകൾ പോലും അനങ്ങാതെ ശാന്തമായിരുന്നു. ആരുമില്ല. എന്നാൽ, ഗ്ലാസ്സിൽ വളരെ നേർത്ത രീതിയിൽ അടിയുടെ പാടുകൾ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു!
തൊട്ടടുത്ത ദിവസം ഞാൻ ബ്രാഡിനെ വിളിച്ചു.
ഫോണിലൂടെ അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ പന്തിയല്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവൻ ദിവസങ്ങളായി ജോലിക്ക് പോയിരുന്നില്ല. കടുത്ത പനിയും വിറയലുമായി അവൻ മുറിക്കുള്ളിൽ അടച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
"ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ നോക്കുമ്പോൾ ആ ഗുഹയിലെ അതേ നാറ്റം എന്റെ മുറിയിൽ വരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ സ്വീകരണമുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഹാളിന്റെ മൂലയിൽ ഒരു കറുത്ത നിഴൽ അനങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ടോർച്ച് അടിച്ചു നോക്കുമ്പോഴേക്ക് അത് മാഞ്ഞുപോയി. നമ്മൾ അവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടിട്ടില്ലെടാ... നമ്മൾ ആ ഗുഹ തുറന്നപ്പോൾ എന്തിനെയോ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടഴിച്ചുവിട്ടിരിക്കുന്നു!"
ബ്രാഡ് അനുഭവിക്കുന്ന അതേ ഭയം തന്നെയാണ് എന്നെയും കാർന്നുതിന്നുന്നത് എന്ന സത്യം എന്നെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അതൊരു തോന്നലായിരുന്നില്ല. ആ ഇരുട്ട് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകളെയും ജീവിതത്തെയും ഓരോ നിമിഷവും ഞെരുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പകൽവെളിച്ചത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ ആത്മാവുകൾ ആ ഗുഹയുടെ ഇടുങ്ങിയ പാറയിടുക്കുകളിൽ ജീവനോടെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
പതിയെ, എന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം വല്ലാത്തൊരു നിസ്സഹായതയ്ക്കും പിന്നീട് നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ഒരു വാശിക്കും വഴിമാറി.
ഈ ഭയവുമായി എനിക്ക് ഇനി മുന്നോട്ട് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഓരോ രാത്രിയും ആ ഇരുട്ടിനെ പേടിച്ച് മുറിക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഭേദം മരണം തന്നെയാണ്. എന്താണ് ഞങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്നത് എന്ന് അറിയണം. ആ ഗർത്തത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ എന്താണ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് നേരിട്ട് കാണണം.
ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു: ഇതിനൊരു അന്ത്യം കുറിക്കണം. ഒളിച്ചോടിയിട്ട് ഇനി കാര്യമില്ല, ആ ഇരുട്ടിന്റെ മുന്നിലേക്ക് ഒരിക്കൽക്കൂടി ചെന്നുനിൽക്കുകയല്ലാതെ ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.
ഭയന്ന് ഒളിച്ചിരുന്ന ദിവസങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ സകല നിയന്ത്രണവും തകർത്തിരുന്നു. ഈ ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരൊറ്റ വഴിയേ ഉള്ളൂ എന്ന് ഞാനും ബ്രാഡും തിരിച്ചറിഞ്ഞു—ആ ഗുഹയിലേക്ക് ഒരിക്കൽക്കൂടി പോവുക, അവിടെ എന്താണെന്ന് നേരിട്ട് കണ്ട് ഈ അനിശ്ചിതത്വം എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിപ്പിക്കുക.
ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരത്തോടെ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ഗുഹാമുഖത്തെത്തി. അന്നേരം ആകാശം മൂടിക്കെട്ടി നിന്നിരുന്നു. വായുവിൽ കനത്ത മൂകത.
ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ വെറുതെയല്ല വന്നത്. ബാഗിൽ ശക്തമായ ലൈറ്റുകൾ മാത്രമല്ല, ഒരു വലിയ വേട്ടക്കത്തിയും, എമർജൻസി സിഗ്നൽ ഫ്ലെയറുകളും (Flares) ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തിനെയും നേരിടാൻ തയ്യാറാണെന്ന ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ മരവിപ്പോടെയാണ് ഞങ്ങൾ അടിത്തട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങിയത്.
ഫ്ലോയ്ഡ്സ് ടോംബിന്റെ വിള്ളലിൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ അന്തരീക്ഷം വല്ലാതെ മാറിയതായി തോന്നി. അവിടുന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നിരുന്ന ആ തണുത്ത കാറ്റിന് ശക്തി കൂടിയിരുന്നു; ഒപ്പം ആ കരിഞ്ഞ നാറ്റവും. തുരങ്കത്തിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ തൊണ്ട വറ്റി വരണ്ടു. മുൻപ് പലതവണ പോയ വഴിയാണെങ്കിലും, ഇത്തവണ പാറകൾ എന്നെ കൂടുതൽ ഞെരുക്കുന്നതുപോലെ, ജീവനോടെ വിഴുങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
തുരങ്കം കടന്ന് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ആ വലിയ രഹസ്യ അറയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
ഞങ്ങൾ രണ്ട് ഹാലൊജൻ ലൈറ്റുകളും ഒന്നിച്ച് തെളിച്ചു. ആ വലിയ മുറി മുഴുവൻ പ്രകാശത്തിൽ മുങ്ങി. എല്ലാം ഞങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ തവണ കണ്ടതുപോലെ തന്നെ കിടക്കുന്നു—ഭിത്തിയിലെ ആ വിചിത്രമായ നഖപ്പാടുകൾ, തറയിലെ പൊടിപടലങ്ങൾ. പക്ഷേ, മുറിക്കുള്ളിലെ തണുപ്പ് അസഹനീയമായിരുന്നു. ഓരോ ശ്വാസവും പുകപോലെ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
ഞങ്ങൾ സാവധാനം ആ അഗാധമായ ഗർത്തത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ഗർത്തത്തിന്റെ വക്കത്ത് ചെന്ന് ഞങ്ങൾ താഴേക്ക് ലൈറ്റുകൾ അടിച്ചു. ആ അന്ധകാരത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ല. എന്നാൽ, താഴെ നിന്ന് ആ വിചിത്രമായ ഞരക്കം ഇപ്പോൾ വളരെ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആരോ തൊണ്ടയിൽ ചോര കുടുങ്ങി ശ്വാസമെടുക്കാൻ പിടയുന്നതുപോലെ ഒരു ശബ്ദം.
പെട്ടെന്ന്, ബ്രാഡ് എന്റെ തോളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. അവന്റെ മുഖം ഭയം കൊണ്ട് കോച്ചിവലിച്ചിരുന്നു. അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈ ചൂണ്ടിയത് ഗർത്തത്തിന്റെ എതിർവശത്തുള്ള ഒരു വലിയ പാറക്കെട്ടിന് നേരെയാണ്.
അവിടെ... ആ പാറപ്പുറത്ത്, പുതിയതായി എന്തോ ഒന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ ലൈറ്റ് അങ്ങോട്ട് കേന്ദ്രീകരിച്ചു. അതൊരു വലിയ പാറക്കല്ലാണ്. പക്ഷേ, ഞങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ തവണ വന്നപ്പോൾ ആ കല്ല് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല! അത് ആ ഗർത്തത്തിൽ നിന്ന് ആരോ തള്ളിമുകളിലേക്ക് കയറ്റിവെച്ചതുപോലെ ഇരിക്കുന്നു. ആ കല്ലിന് ചുറ്റുമുള്ള മണ്ണിൽ... വളരെ വ്യക്തമായ ചില അടയാളങ്ങൾ.
വിരലുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ പാടുകൾ! എന്തോ ഒന്ന് ആ കുഴിയിൽ നിന്ന് ഇഴഞ്ഞു കയറി ആ പാറപ്പുറത്ത് വന്നിരുന്നിരിക്കുന്നു!
ആ കാഴ്ച കണ്ട നിമിഷം, എന്റെ തലച്ചോർ മരവിച്ചുപോയി. ഞങ്ങളുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം പോലും പുറത്തുവന്നില്ല.
പെട്ടെന്നാണ് ആ ദുരന്തം സംഭവിച്ചത്.
ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ, ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലെ പ്രധാന ഹാലൊജൻ ലൈറ്റ് വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ പൊട്ടിത്തെറിച്ച് അണഞ്ഞുപോയി! തൊട്ടുപിന്നാലെ ബ്രാഡിന്റെ കയ്യിലെ ടോർച്ചും മിന്നിമറഞ്ഞ് നിലച്ചു!
ഘോരമായ, കട്ടപ്പിടിച്ച കൂരിരുട്ട് ഞങ്ങളെ വിഴുങ്ങി.
ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ പോക്കറ്റിൽ തപ്പി എമർജൻസി ലൈറ്റെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ സെക്കൻഡുകളിൽ... ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ, വെറും രണ്ടടി മാത്രം അകലെ നിന്ന്... ഒരു ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ഞാൻ കേട്ടു.
തണുത്തുവിറച്ച വായു എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. മനുഷ്യന്റേതല്ലാത്ത, വന്യമായ, അഴുകിയ ദുർഗന്ധമുള്ള ഒരു ശ്വാസം. ഒപ്പം, ഒരു പല്ലിറുമ്മൽ ശബ്ദവും. ഇരുട്ടിന്റെ ആ കട്ടിയിൽ, എന്നെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ട് രണ്ട് കൂറ്റൻ കണ്ണുകൾ തൊട്ടുമുന്നിൽ തിളങ്ങുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. വായുവിൽ അത്രമേൽ ഭാരമുള്ള ഒരു തിന്മയുടെ സാന്നിധ്യം എന്റെ കഴുത്തിൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി.
ബ്രാഡ് ഇരുട്ടിൽ ഭ്രാന്തമായി നിലവിളിച്ചു.
വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ ഒടുവിൽ ഒരു ചെറിയ വാട്ടർപ്രൂഫ് ടോർച്ച് ഓൺ ചെയ്തു.
മഞ്ഞവെളിച്ചം മുന്നിലേക്ക് വീണു.
തൊട്ടുമുന്നിൽ ആരുമില്ല! പക്ഷേ... ഞങ്ങൾ നിന്നതിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള പാറയിൽ, അല്പം മുൻപ് വരെ ഇല്ലാതിരുന്ന പച്ചനിറത്തിലുള്ള ഒരു കൊഴുത്ത ദ്രാവകം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു! വായുവിൽ ആ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട് അപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്—വെളിച്ചത്തിന്റെ അതിർത്തിക്ക് തൊട്ടപ്പുറം, ഇരുട്ടിൽ പതുങ്ങിയിരുന്ന് ഞങ്ങളെ നോക്കുകയാണ്!
ഞാൻ അലറി.
ഞങ്ങൾ തുരങ്കത്തിലേക്ക് ജീവനും കൊണ്ട് പാഞ്ഞു. വഴിയിലെ കൂർത്ത പാറകളിൽ തട്ടി വീണു, കാൽമുട്ടുകൾ തകർന്നു. ആ ഇടുങ്ങിയ മാളത്തിലേക്ക് തല തിരുകിക്കയറ്റി ഞങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞു. എന്റെ പിന്നാലെ തുരങ്കത്തിന്റെ വായുവിലൂടെ ആ കാറ്റ് ഇരച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ ഒന്ന് പിന്നാലെ ഇഴഞ്ഞുവരുന്നതുപോലെ പാറകളിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം! ഒരൊറ്റ നിമിഷം പോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ ഞാൻ തുനിഞ്ഞില്ല.
പുറത്തെ വലിയ ഹാളിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണ ഞങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാതെ, ഗുഹയുടെ പ്രധാന വഴിയിലൂടെ വെളിച്ചം ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു.
രാത്രിയുടെ തണുപ്പിലേക്ക് ഓടിക്കയറുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചോരയിലും വിയർപ്പിലും കുതിർന്നിരുന്നു. ബ്രാഡ് നിലത്തു കിടന്ന് നെഞ്ചത്തടിച്ച് കരയുകയായിരുന്നു. ഞാൻ ജീവച്ഛവത്തെപ്പോലെ കാറിന്റെ ബോണറ്റിലേക്ക് ചാരിനിന്നു.
അവിടെ ഒന്നുണ്ട്. ഞങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം തമാശയായി കണ്ട ആ തുരങ്കത്തിനപ്പുറം മനുഷ്യന്റെ കണ്ണിൽ പെടാൻ പാടില്ലാത്ത എന്തോ ഒരു ശാപം ജീവനോടെയുണ്ട്. അത് ഞങ്ങളെ തൊട്ടുതൊട്ടില്ലെന്ന മട്ടിൽ തൊട്ടുമുന്നിൽ വന്നിരുന്നു.
ഇനി ഞങ്ങൾക്ക് രക്ഷയില്ലെന്ന സത്യം അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ബോധ്യമായി. ആ ജീവി ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം പുറത്തേക്ക് വന്നിട്ടില്ലെന്ന് ആര് കണ്ടു? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകളിൽ അത് കൂടുകൂട്ടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒളിച്ചോടാൻ ഇനി ഇടമില്ല. ഒന്നുകിൽ അതെന്നെ ഇല്ലാതാക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അതിനെ നേരിടും. ഒരു അവസാന പരീക്ഷണത്തിന് ഞാൻ മനസ്സിനെ ഒരുക്കിത്തുടങ്ങിയത് അപ്പോഴാണ്.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസികാവസ്ഥ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ശരീരത്തിലെ മുറിവുകളും ചതവുകളും ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകാം, എന്നാൽ എന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ പടർന്നുപിടിച്ച ആ ഭയം എന്നെ ഒരു നിമിഷം പോലും വെറുതെ വിടുന്നില്ല.
മെയ് 15-ന് ആ ഗുഹയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷം ഞാൻ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആ തണുത്ത ശ്വാസം എന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. ബെഡ്‌റൂമിലെ ലൈറ്റുകൾ അണയ്ക്കാൻ ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു. വീടിന്റെ ഏതോ കോണിൽ നിന്ന് ആ പല്ലിറുമ്മലും നഖങ്ങൾ തറയിലുരയുന്ന ശബ്ദവും എനിക്ക് ഇപ്പോഴും കേൾക്കാം. ബ്രാഡിന്റെ അവസ്ഥ ഇതിലും ദയനീയമാണ്. അവൻ കടുത്ത ഡിപ്രഷനിലാണ്; ഫോൺ എടുത്താൽ കരച്ചിൽ മാത്രമേയുള്ളൂ. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരു ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കിലാണ്.
പകൽവെളിച്ചത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ ബോധം ആ ഗുഹയിലെ തണുത്തുവിറച്ച ഇരുട്ടിൽ തന്നെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്.
ഇതിങ്ങനെ തുടരാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. പേടിച്ചുവിറച്ച്, സ്വന്തം നിഴലിനെപ്പോലും ഭയന്ന് ഒരു മൂലയിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന് മരിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ല. ഒന്നുകിൽ അതെന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാക്കട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ ആ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ എന്താണ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് നേരിട്ട് കണ്ട് ഞാൻ ഈ ദുരിതത്തിന് ഒരു അന്ത്യം കുറിക്കും.
ഞാനും ബ്രാഡും ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ ഇന്ന് രാത്രി വീണ്ടും ഫ്രീമാൻസ് കേവിലേക്ക് പോവുകയാണ്. ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ പഴയതുപോലെയല്ല ഇറങ്ങുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽ പൂർണ്ണമായ സന്നാഹങ്ങളുണ്ട്. കൂടുതൽ തെളിച്ചമുള്ള പുതിയ ലൈറ്റുകൾ, എമർജൻസി ടോർച്ചുകൾ, ഒപ്പം ഒരു 9mm തോക്കും (Handgun) ഞങ്ങൾ കരുതിയിട്ടുണ്ട്. ആ ഗർത്തത്തിന് ചുറ്റും എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമായി പകർത്താൻ നല്ലൊരു വീഡിയോ ക്യാമറയും ഞാൻ ബാഗിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഞാൻ ഇത് ഭ്രാന്ത് കൊണ്ടല്ല ചെയ്യുന്നത്. ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് എനിക്ക് ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടിയേ തീരൂ. ആ വിള്ളലിനപ്പുറമുള്ള രഹസ്യമെന്താണെന്ന് എനിക്ക് സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടേ പറ്റൂ.
സമയം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയോടടുക്കുന്നു. ബ്രാഡ് എന്റെ വീട്ടുപടിക്കൽ കാറുമായി എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ അങ്ങോട്ട് തിരിക്കുകയാണ്.
ഞാൻ ഈ വെബ്സൈറ്റിൽ എഴുതിവെച്ച കാര്യങ്ങൾ വായിച്ച എല്ലാവർക്കും നന്ദി. പലരും എന്നോട് അങ്ങോട്ട് പോകരുതെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. പക്ഷേ, എനിക്ക് പോകാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
തീർച്ചയായും ഞങ്ങൾ തിരികെ വരും. നാളെ ഉച്ചയോടെ ഞാൻ സുരക്ഷിതമായി തിരിച്ചെത്തി, അവിടെ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നും ഞങ്ങൾ കണ്ട ആ രഹസ്യം എന്താണെന്നും ചിത്രങ്ങൾ സഹിതം ഈ പേജിൽ അപ്‌ഡേറ്റ് ചെയ്യും. അതുവരെ...
ടെഡ്.
*(ഈ കുറിപ്പോടെ ബ്ലോഗിലെ രചനകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചു.)*
നാളെ ഉച്ചയ്ക്ക് അപ്‌ഡേറ്റ് ചെയ്യുമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ടെഡ് പിന്നീട് ആ വെബ്‌സൈറ്റിലേക്ക് ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവന്നില്ല. ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് അവസാനമായി തോക്കും ക്യാമറയുമായി ഇറങ്ങിപ്പോയ ടെഡിനും ബ്രാഡിനും എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന ചോദ്യം, ആ കൂരിരുട്ടുപോലെ ഇന്നും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഒരു നിഗൂഢതയായി അവശേഷിക്കുന്നു.
