ഭൂമിയിൽ ചില സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്; അവയുടെ പ്രകൃതിസൗന്ദര്യം കാണുമ്പോൾ അവിടെയൊരു ഭയാനകമായ ദുരന്തം നടന്നിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല. അത്തരമൊരു അത്ഭുതമാണ് ഇന്ത്യയിലെ ഉത്തരാഖണ്ഡിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന രൂപ്കുണ്ഡ്. സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 5,000 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ, ആകാശംമുട്ടെ നിൽക്കുന്ന ഹിമാലയൻ കൊടുമുടികൾക്കും പാറക്കെട്ടുകൾക്കും മധ്യത്തിലാണ് ഈ ചെറിയ ഹിമത്തടാകം ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്. വർഷത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗം സമയവും കട്ടിമഞ്ഞും ഐസും മൂടിക്കിടക്കുന്ന ഈ തടാകത്തിന് സമീപം തിരക്കേറിയ റോഡുകളോ നഗരങ്ങളോ സ്ഥിരമായ മനുഷ്യവാസമുള്ള വീടുകളോ ഒന്നുമില്ല. അത്രയേറെ ഒറ്റപ്പെട്ട, മലനിരകളുടെ ഭാരമുള്ള നിശബ്ദത മാത്രം തങ്ങിനിൽക്കുന്നൊരിടം. എന്നാൽ ആ ശാന്തതയ്ക്കുള്ളിൽ പതിറ്റാണ്ടുകളായി ചരിത്രകാരന്മാരെയും ശാസ്ത്രജ്ഞരെയും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള യാത്രികരെയും ഒരേപോലെ ഭ്രമിപ്പിച്ച ഞെട്ടിക്കുന്നൊരു രഹസ്യമുണ്ട്.
വേനൽക്കാലത്തിന്റെ വരവോടെ രൂപ്കുണ്ഡിലെ മഞ്ഞുപാളികൾ ഉരുകാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ആ തടാകം ഭാവം മാറ്റുന്നത്. വെറും തണുത്ത വെള്ളമല്ല അവിടെ തെളിഞ്ഞുവരുന്നത്, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ നൂറുകണക്കിന് അസ്ഥികൂടങ്ങളാണ്! തടാകത്തിന്റെ കരയിലും ചുറ്റുമുള്ള ചരിവുകളിലുമെല്ലാം തലയോടുകളും വാരിയെല്ലുകളും കൈകാലുകളുടെ എല്ലുകളുമൊക്കെ ചിതറിക്കിടക്കുന്നത് കാണാം. മുന്നൂറോ നാനൂറോ പേരുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളാണ് അവിടെയുള്ളതെന്നാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ലോകം ഇതിന് ചാർത്തിക്കൊടുത്ത പേരാണ് 'സ്കെലിറ്റൺ ലേക്ക്' അഥവാ 'അസ്ഥികൂട തടാകം'.
ആദ്യമായി ഇവിടെയെത്തുന്ന ഒരാളുടെ അവസ്ഥ സങ്കൽപ്പിച്ചുനോക്കൂ. ചുറ്റും കൊടുംതണുപ്പ്, ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും പ്രയാസമുള്ള നേർത്ത വായു, മനുഷ്യസ്പർശമേൽക്കാത്ത വന്യമായ പ്രകൃതി. അവിടത്തെ കല്ലുകൾക്കും ഉരുകുന്ന മഞ്ഞിനുമിടയിൽ വെളുത്ത എന്തോ ഒന്ന് കണ്ണിൽപ്പെടുന്നു. ആദ്യം അതൊരു സാധാരണ കല്ലിന്റെ കഷ്ണമാണെന്നേ ആരും കരുതൂ. എന്നാൽ അല്പം സൂക്ഷിച്ചുനോക്കുമ്പോഴാണ് അതൊരു മനുഷ്യന്റെ എല്ലിൻ കഷ്ണമാണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്. കുറച്ചുകൂടി മാറിയാൽ മറ്റൊന്ന്, തൊട്ടപ്പുറത്ത് അടുത്തത്, ഒടുവിൽ പല്ലുകൾ കാട്ടി കിടക്കുന്ന ഭയപ്പെടുത്തുന്നൊരു തലയോട്ടി.
1942: രൂപ്കുണ്ഡിലെ അസ്ഥികൂടങ്ങൾ ലോകശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവന്നത് ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് ഫോറസ്റ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു.
നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഈ അസ്ഥികൾ അവിടെ കിടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, 1942-ൽ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് ഫോറസ്റ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ് ഈ കാഴ്ച ലോകശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരുന്നത്. അതോടെ ആരായിരുന്നു ഈ മനുഷ്യർ, ഇത്രയും ദുർഘടമായ മലമുകളിൽ വെച്ച് അവർ എങ്ങനെ മരിച്ചു എന്ന അന്വേഷണങ്ങൾക്ക് തുടക്കമായി. മലനിരകളിൽ വഴിതെറ്റി മരിച്ചുപോയ പടയാളികളാണെന്ന് ചിലർ പറഞ്ഞു. കച്ചവടക്കാരോ തീർത്ഥാടകരോ ആവാമെന്ന് മറ്റു ചിലർ കരുതി. ഇനി വലിയൊരു പകർച്ചവ്യാധി വന്ന് ഒരുമിച്ചു മരിച്ചുവീണതാണോ എന്ന സംശയവും ഉയർന്നു. എന്നാൽ ഒരു വിശദീകരണത്തിനും പൂർണ്ണമായ മറുപടി നൽകാനായില്ല. കാരണം സുഖകരമായൊരു റോഡരികിലല്ല ഈ തടാകമുള്ളത്. മിനിറ്റുകൾക്കകം കാലാവസ്ഥ മാറിമറിയുന്ന, എത്ര പരിചയസമ്പന്നരായ സഞ്ചാരികൾക്ക് പോലും ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള അതികഠിനമായ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ആളുകൾ ഒരുമിച്ചെത്തിയത് എന്നതിന് ആർക്കും ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളോളം ചരിത്രത്തിനും കെട്ടുകഥകൾക്കുമിടയിൽ കിടന്ന ഈ രഹസ്യത്തിലേക്ക് പിന്നീട് വന്നത് വളരെ പ്രശസ്തമായ 'കന്മഴ' അഥവാ ആലിപ്പഴ സിദ്ധാന്തമായിരുന്നു. അസ്ഥികൂടങ്ങളിലെ ചില തലയോട്ടികളിൽ വിചിത്രമായ പരിക്കുകൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള വെട്ടോ കുത്തോ അല്ല, മറിച്ച് തലയോട്ടിയിൽ വൃത്താകൃതിയിലുള്ള വിള്ളലുകളും ചെറിയ കുഴികളുമായിരുന്നു അത്.
ഇതോടെയാണ് യാത്രക്കാർ അതിഭീകരമായൊരു ആലിപ്പഴ വീഴ്ചയിൽ പെട്ടതാകാമെന്ന സാധ്യത ഉയർന്നുവന്നത്. മലകയറി ക്ഷീണിച്ച് അവശരായ ഒരു സംഘം സഞ്ചാരികൾക്ക് മുന്നിൽ പെട്ടെന്ന് ആകാശം ഇരുണ്ട് കറുക്കുന്നു, താപനില കുത്തനെ താഴുന്നു, പിന്നാലെ രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു ഗുഹ പോലുമില്ലാത്ത ആ പർവ്വതങ്ങളിൽ കല്ലുപോലുള്ള ഭീമൻ ആലിപ്പഴങ്ങൾ ആകാശത്തുനിന്ന് വർഷിക്കുന്നു. തലയോട്ടി തകർക്കുന്ന ആലിപ്പഴങ്ങളുടെ അടിയേറ്റ് ആരും ശേഷിക്കാതെ മരിച്ചുവീണു എന്ന ചിന്ത തലയോട്ടിയിലെ ക്ഷതങ്ങൾക്ക് നല്ലൊരു വിശദീകരണമായി തോന്നി.
ഇതിന് ബലം നൽകുന്നൊരു നാടോടിക്കഥയും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു; പണ്ട് നന്ദാദേവി തീർത്ഥാടനത്തിന് പോയ രാജാവും സംഘവും പവിത്രമായ ആ ഭൂമിയിൽ വെച്ച് മോശമായി പെരുമാറിയെന്നും, കോപിഷ്ഠയായ ദേവി ആകാശത്തുനിന്ന് കന്മഴ വർഷിച്ച് അവരെ നിഗ്രഹിച്ചുവെന്നതുമായിരുന്നു ആ പരമ്പരാഗത വിശ്വാസം. അതിനാൽ തന്നെ വർഷങ്ങളോളം ഈ ആലിപ്പഴക്കഥ എല്ലാവരും ഒരുപോലെ വിശ്വസിച്ചുപോന്നു.
2019-ലെ പഠനം: 38 അസ്ഥികൂടങ്ങളിൽ നിന്ന് DNA, കാർബൺ ഡേറ്റിംഗ്, ഐസോടോപ്പ് വിശകലനം എന്നിവ നടത്തി.
എന്നാൽ ആധുനിക ശാസ്ത്രം രൂപ്കുണ്ഡിലേക്ക് കണ്ണുതുറന്നതോടെ കഥ മുഴുവൻ മാറിമറിഞ്ഞു. 2019-ൽ അന്താരാഷ്ട്ര ഗവേഷക സംഘം 38 അസ്ഥികൂടങ്ങളിൽ നിന്ന് ജീനോം-വൈഡ് ഡി.എൻ.എയും കാർബൺ ഡേറ്റിംഗും ഭക്ഷണരീതി വ്യക്തമാക്കുന്ന ഐസോടോപ്പ് വിശകലനവും നടത്തിയപ്പോൾ പുറത്തുവന്നത് ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സത്യങ്ങളായിരുന്നു.
ഈ അസ്ഥികൂടങ്ങൾ ഒരൊറ്റ ജനവിഭാഗത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല. പഠനവിധേയമാക്കിയവരിൽ 23 പേർ ഇന്നത്തെ ദക്ഷിണേഷ്യൻ (ഇന്ത്യൻ) വംശജരായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിശയകരമെന്നു പറയട്ടെ, 14 പേർ ഗ്രീസും ക്രീറ്റുമടങ്ങുന്ന കിഴക്കൻ മെഡിറ്ററേനിയൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരും, ഒരാൾ തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ പാരമ്പര്യമുള്ള ആളുമായിരുന്നു.
അതിലും ഞെട്ടിക്കുന്ന മറ്റൊരു ട്വിസ്റ്റ് കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു; ഇവരെല്ലാവരും ഒരേ സമയത്ത് മരിച്ചവരല്ല!
കാർബൺ ഡേറ്റിംഗ് വ്യക്തമാക്കിയത് ദക്ഷിണേഷ്യൻ വംശജർ എ.ഡി. 800-നടുത്ത് (ഏകദേശം 1200 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്) മരിച്ചവരാണെന്നാണ്. എന്നാൽ മെഡിറ്ററേനിയൻ, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ ബന്ധമുള്ള ആളുകൾ എ.ഡി. 1800-നടുത്ത്, അതായത് ആദ്യസംഘം മരിച്ച് ആയിരം വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവിടെയെത്തി മരണപ്പെടുന്നത്.
ഇതോടെ ഒരൊറ്റ ദുരന്തത്തിൽ എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്ന പഴയ കഥ പൂർണ്ണമായും പൊളിഞ്ഞു. ഇത് ഒരൊറ്റ സംഭവമല്ല, മറിച്ച് ആയിരം വർഷങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ അവിടെയെത്തിയ വ്യത്യസ്ത സംഘങ്ങൾക്ക് സംഭവിച്ച പല ദുരന്തങ്ങളാണ്.
എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെത്തിയ ഇന്ത്യക്കാർ നന്ദാദേവി രാജ് ജാത് പോലെയുള്ള പുരാതന തീർത്ഥാടനത്തിന് എത്തിയവരായിരിക്കാം. എന്നാൽ പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മെഡിറ്ററേനിയൻ തീരങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകൾ ഹിമാലയത്തിന്റെ ഇത്രയും ഒറ്റപ്പെട്ട ഉയരങ്ങളിലേക്ക് എന്തിനാണ് വന്നത്? അവർ വെറും യാത്രികരായിരുന്നോ, തീർത്ഥാടകരുടെ കൂടെ വന്നവരോ അതോ വ്യാപാരബന്ധങ്ങളുമായി എത്തിയവരോ? ഡി.എൻ.എ പഠനങ്ങൾക്ക് പോലും അതിന് കൃത്യമായ ഉത്തരമില്ല.
ഇതുകൂടാതെ മറ്റൊരു തലവേദന ശാസ്ത്രജ്ഞർക്കുള്ളത് ആ പ്രദേശത്തിന്റെ നിരന്തരമായ മാറ്റങ്ങളാണ്. സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്ന് 5,029 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ മനുഷ്യശരീരത്തിന് ഓക്സിജൻ ലഭിക്കാൻ പോലും കടുത്ത പ്രയാസമാണ്. ആ കൊടുംശൈത്യത്തിലും പർവ്വതങ്ങൾക്കിടയിലും അസ്ഥികൾ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഒരേപോലെ കിടക്കുകയായിരുന്നില്ല.
വർഷങ്ങളായി അവിടെയെത്തുന്ന ട്രെക്കിംഗ് സംഘങ്ങളും യാത്രികരും പല അസ്ഥികളും ഇളക്കിമാറ്റുകയോ എടുത്തു കൊണ്ടുപോവുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കല്ലുവീഴ്ചയും ഹിമപാതങ്ങളും ആ ഭൂപ്രകൃതിയെ തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. അവിടെ നിന്ന് ഒരു ലിഖിത രേഖയോ അന്നത്തെ പത്രവാർത്തയോ ദൃക്സാക്ഷികളോ ആർക്കും കിട്ടിയിട്ടില്ല; അവശേഷിക്കുന്നത് അസ്ഥികളും ഡി.എൻ.എ തുണ്ടുകളും ആ പർവ്വതനിരകളും മാത്രമാണ്.
യഥാർത്ഥത്തിൽ രൂപ്കുണ്ഡ് കേവലമൊരു പ്രേതകഥയല്ല. ഇതൊരു പ്രേതകഥയായിരുന്നെങ്കിൽ അതിനൊരു എളുപ്പമുള്ള അവസാനമുണ്ടാകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെയുള്ളത് ഒരിക്കൽ ജീവിച്ചിരുന്ന, കുടുംബവും സ്വന്തമായി സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്ന, നാളെയെ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ അസ്ഥികളാണ്. അവരുടെ ആ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ എന്തായിരിക്കും അവർ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക, അവർ എത്രമാത്രം ഭയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകും എന്നതൊന്നും നമ്മൾ ഒരിക്കലും അറിയാൻ പോകുന്നില്ല.
ശാസ്ത്രം ചില കടങ്കഥകൾ അഴിച്ചെടുത്തെങ്കിലും സംശയങ്ങളുടെ ആഴം കൂട്ടുകയാണ് ചെയ്തത്. ഓരോ വർഷവും വേനലിൽ മഞ്ഞുരുകുമ്പോൾ ഹിമാലയം തന്റെ പഴയ പുസ്തകം തുറന്ന് ഏതാനും താളുകൾ ലോകത്തിന് കാട്ടിത്തരുന്നു, എന്നിട്ട് വീണ്ടും മഞ്ഞുകൊണ്ട് മൂടി ആ രഹസ്യങ്ങൾ ഉള്ളിലൊതുക്കുന്നു.
ചരിത്രം ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി മാഞ്ഞുപോകില്ലെന്നും ചിലപ്പോഴൊക്കെ അത് മഞ്ഞിനടിയിൽ ഉറഞ്ഞുനിന്ന് നമ്മെ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്നും രൂപ്കുണ്ഡ് ഇന്നും നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
